دستگیره در که چرخید، با باز شدنش بوی عجیبی به مشامم خورد؛ ناخودآگاه درو به جلو هل دادم و خودم به سمت عقب رونده شدم؛ بوی کثافت امونم رو بریده بود و راه نفسم رو بسته بود و در نتیجه سرفه پشت سرفه؛ حالم که جا اومد یه نفس عمیق کشیدم و به سمت سیاهی پیش رفتم، دستمو توی تاریکی تاب دادم و کلید برق رو زدم و نور ضعیفی کل محیط زیرزمین رو روشن کرد؛ یه مشت خرت و پرت به درد نخور با کلی گرد و خاک روش، تنها صحنه دراماتیکی بود که باهاش مواجه شده بودم؛ پارچه ی تمیزی که با خودم آورده بودم رو دور صورتم بستم و شروع کردم به کنار زدن آت و آشغالا؛ خوب می دونستم بعد این همه سال دارم دنبال چی می گردم، پس با قدرت بیشتری کارمو ادامه دادم؛ بعد کلی گشتن بالاخره اون چیزی که می خواستم رو پیدا کردم، یه گنجه ی خاک گرفته ی قدیمی که نگاه کردن بهش تمام اون خاطرات تلخی که سال ها قبل گوشه ی ذهنم مدفون کرده بودم رو بیش از پیش برام تداعی کرد. به سمتش رفتم، یه دستی به سر و روش کشیدم و آروم بازش کردم؛ هنوزم همونجا بود، دست نخورده و قدیمی! قدیما وقتی می پوشیدمش مادربزرگم بهم می گفت مرده گرگی، اون موقع ها واقعا نمی خواستم گرگ باشم ولی زمونه خیلی وقته که عوض شده؛ لباسا رو تنم کردم و یه نگاه به آینه ی شکسته ای گوشه ی زیر زمین انداختم، حالا واقعا برای خودم گرگی شده بودم، گرگی که دندوناش حتی از اون فاصله هم مشخص بود.


ساعت از نیمه های شب هم گذشته بود، سریع با اون وضعیت پریدم تو کوچه و دویدم به سمت بالاترین نقطه ی شهر، با سرعت هر چه تمام می دوییدم اینگار که این انرژی هیچوقت نمی خواد تموم بشه؛ وقتی که رسیدم آروم وایستادم و نفسی تازه کردم و یه نگاه عمیق به چراغ های خاموش و روشن شهر انداختم و شهر زیر پامو کامل رصد کردم؛ به حالت گرگینه نشستم و شروع کردم به زوزه کشیدن، زوزه پشت زوزه؛ از کار مسخره ی خودم خندم گرفت؛ رو به مردم شهر کردم و با داد گفتم: آرام بخوابید گرگ های انسان نما که من در لباس گرگ، انسانیت را زنده نگه خواهم داشت؛ حالا من یه گرگم، یه گرگ واقعی؛ از امشب، شب رنگ دیگه ای به خودش خواهد گرفت.