بهش گفتم: خیلی از ماها، زمانی که به مشکل بر می خوریم در کمال تعجب دست روی دست می زاریم و همه چی رو میندازیم گردن سرنوشت و به جای اینکه کاری کنیم، خودمون رو با حرفهایی مثل: " هر چی قسمت باشه همون میشه"،" هر چی خدا بخواد"، "از بخت بدمه که این بلاها سرم اومده" خودمون رو گول می زنیم و یا در کمال ناباوری هر چی از دهنمون در میاد نثار سرنوشت می کنیم. من منکر این موضوع نیستم که سرنوشت وجود داره یا نه، هر کسی که زندگی رو تجربه کرده به عینه این احساس رو هم داشته که یه چیزی شبیه به سرنوشت توی زندگی هر شخصی بوده، اما بیایم یه نگاه عمیق تر به کشورهای موفق آسیای شرقی بندازیم، کشورهای مهمی مثل چین، کره یا ژاپن که امروزه کالاهاشون خیلی بین جنس های مورد تایید ما به چشم می خوره و یا نگاهی بندازیم به  فاجعه ی بزرگی که در زمان جنگ جهانی دوم برای کشور ژاپن اتفاق افتاد و ببینیم اگر واقعا این بلا سر خودمون میومد چه اتفاقی برای مردم و کشورمون رقم می خورد.


اما اصلی ترین موردی که باعث شد من به کشورهای آسیای شرقی اشاره کنم اینه که هر سه کشوری که ازش نام بردم جزو بی دین ترین کشورهایی هستن که هر سالانه توی آمار جهانی ازشون یاد میشه، یعنی نمی خوام اینو بگم که بی دین بودنشون به معنی بی ایمان بودن و یا بی خدایی بودنشون هستش، بلکه می خوام اینو بگم که اونا با توجه به فلسفه ای که دنبال می کنن و عقاید و باورهایی که دارن به این درک رسیدن که برای رسیدن به پیشرفت باید عمیقا تلاش کنن، و همین تلاش و پشتکاری که از خودشون نشون دادن باعث شده برندهایی بزرگی مثل تویوتا و سامسونگ جزو بیست برند با ارزش دنیا از دید مجله فوربز قرار بگیره.


نمی خوام اینو بگم که با خدا بودنمون باعث شده که از بقیه عقب بیفتیم اما اگر هممون به این باور برسیم که خدا در درون ماست، عمیقا اینو متوجه خواهیم شد که تنها زمانی همه چیز تغییر می کنه که اول خودمون بخوایم، چرا که تنها با خواستن خودمونه که در نهایت به خدای درونمون می رسیم.


"اِنَّ اللهَ لا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّی یُغَیِّرواْ مَا بِآنفُسِهِم." رعد/11

و خداوند حال هیچ قومی را تغییر نمی دهد تا زمانیکه خود آن قوم حالشان را تغییر دهند.