شب است و با قلمی در دست، می زنم در دل مردمی که آشنا و غریبه است. می گذرم از خوب و بدشان، از مردم در بند و آزادشان، از مردم تهی دست و دارایشان، از مردم خود مست و می مستشان، از مردم با امید و بی امیدشان، از هر چی هست و نیست تا برسم به بالای کوهی که جز خداوند نیست هیچ نشان. قلم را می گیرم بر دل آسمان و می کشم در دل سیاهی یک نشان، نشانی از گذشته های نه چندان دور و نزدیک، نشانی از مردمان شاد و سرزنده، از مردمانی که زندگی را زندگی و عشق را عشق می ورزیدند، مردمانی که از صمیم قلب همدیگر را دوست می داشتند، مردمانی که جز نیکی چیزی را برای هم آرزو نمی کردند، مردمانی که... می کشم همه ی آنها را بر دل سیاهی شب، تا به جای ستاره و ماه، عشق را در خاطر مردم تجلی کند. می کشم و می کشم و می کشم و آنقدر می کشم تا آسمان پر شود از عشق و ایثار و صداقت و خوشبختی، تا آنقدر زیبا جلوه کند که مانند یک تابلوی نقاشی زیبا بر دل و خاطرم، نور عشق و ایمان را روشن و روشن تر کند. عشق به زندگی، عشق به پرورگار، عشق به مردمانی که هستند و نفس می کشند، و عشق را در یاد و خاطر هم تجلی می دهند. آنگاه که سپیده دم صبحگاهی چشم از پشت کوه ها باز کرد، خداوند بر زمین آمد و لبخندی زد، لبخندی زد و از زیبایی لبخندش، آسمان شکست و گریست، گریست و زیبایی ها را از هر کثیفی پاک کرد. زیبایی از آسمان پاک شد و دل من از نبود این همه زیبایی پر آب، آبی به مثال اشک و اشکی به پاکی باران، که ناخودآگاه از گوشه ی چشمانم جاری شد. خداوند خیره به دنیای ناخودآگاهم شد و لبخندی زد؛ سرم را برگرداندم و شهر را دیدم، این بار متفاوت تر از همیشه دیدم، این بار نه خواب بود، نه خیال و نه هیچ یک از آنها، روز بود و شهر می خندید، همانندش که جز او یکتایی نیست...