نهنگ عنبر؛ یکی از خنده دار ترین فیلم های سینمای ایران؛ نمیدونم چند نفرتون این فیلم رو دیدین یا در موردش شنیدین، اتفاقاتی که توی این داستان می افته آدم رو تا سر حد مرگ می خندونه، مخصوصا اونایی که توی اون دوران زندگی کردن و دیدن، بیشتر از دیدنش لذت می برن، اما توی اوج خنده ی این فیلم دیالوگی بین اون ها رد و بدل شد که مثل یک بادام تلخ اشتباهی توی یک کیسه ی پر از بادام شیرین، مزاجم رو واقعا تلخ کرد!


ارژنگ: چیکار می کنی اینقدر می ری آمریکا؟ درس می خونی؟

رویا: نوچ!

ارژنگ: کار می کنی؟ زبان یاد گرفتی؟ اصلا بهت خوش می گذره اونجا؟

[ رویا با حالتی آشفته ]

ارژنگ: پس چی می گی؟ برای چی می ری؟

رویا: عادت کردم ارژنگ.

ارژنگ: دِ عادت کردم چیه؟ این چه حرفیه؟ یکم پیش من بمون، من تنهام.

[ رویا با حالتی متعجب ]: ارژنگ؟!

ارژنگ: یعنی اصلا برات مهم نیست یه نفر چهل سال منتظرت بوده؟


از این به بعد فیلم پخش میشه و من توی عمق سیاهی ذهنم غرق می شم و مدام دست و پا می زنم؛ حسرت یک عمر تنهایی به خاطر یک شکست خیلی عمیق توی زندگی که روحم رو از هم درید؛ دلم می خواست امشب این جمله رو به زبون بیارم تا همه بشنون: امیدوارم، توی زندگیتون، جوری زندگی کنید و نفس بکشید که هیچ وقت مجبور نشید بگید: "ای کاش...". احساس می کنم دنیا خیلی جای بهتری می شد اگر، جمله های شرطی هیچ وقت وجود نداشتند.