همیشه همه چی عمدی بود؛ تو فکر می کردی من یه احمق واقعیم اما خواست دل من خیلی بیشتر از این حرفا بود. بهت گفتم: من احمق نیستم، درکم کن؛ اما مطمئن تر از این حرفا بودی، پوزخندی زدی و دکم کردی. طرد کردنت لفظی نبود اما از تو چشات می خوندم چی توی فکرت می گذره. احمق بودی که فکر می کردی ساده ام؛ احمق بودم که فکر می کردم روی حرفات می مونی. من برات چی بودم؟ یه بهانه که تو اوج تنهایی خلاء زندگیتو پر کنه؟ یه ساده دل که رویاهای قشنگ براش ببافی و بدون هیچ سوالی باورت کنه؟ شایدم یه دیوونه که بدون هیچ شناختی ازت بتی بسازه و کورکورانه پرستشت کنه، بدون اینکه حتی تو بخوای! چه زندگی دلسوزانه ای وقتی زیرگوشم زار زار گریه می کردی و درد دلاتو برام دیکته  می کردی؛ وقتی آشفتگی هاتو به رخم می کشیدی که بری می میرم و توی دلم غوغایی می ساختی که خواب شب رو برام ندیده کابوس می کرد.

جَوون خوش صدایی بودی، اما آواز شب حاجی حاجی مَکتو دیر شنیدم. خر آدمی که از پل گذشت دیگه منطق و احساس همش کشک؛ دیگه وجدان بیدار و بیداد همش کشک؛ دیگه کی بود و چی بود و کجا بود همش کشک؛ دیگه همه چی به کنار، اینجاست که منفعت آدمی حرف اول رو می زنه. یه عمر سکوت به خاطر یه مشت نون و نمک، اما دیگه دغلبازی بسه؛ اینبار روز نشده خودم عزیمت می کنم. دوست داشتم آهنگ سفرمو جار بزنم همه جا، اما ناچارن کاری می کنم همه چی همون جوری تموم شه که شروع شد؛ بی صدا، مثل مورچه ای که زیر پا له شد و هیچ کس نگفت آخ!