همیشه ادعام می شد توی این قضیه که هیچ کسی توی قلم به گرد پای منم نمی رسه چون همیشه معتقد بودم به این اصل که من برای نوشتن هیچ حد و مرزی ندارم و دوری می کنم از هر چی چهارچوبه، و چنگ میزنم به چهارچوب بی انتهای خودم که مطمئنم فراتر از افکار محدود شده ی همه ی آدماست؛ خیلی ها سعی می کردن با زیر سوال بردنم من رو از ریل نویسندگی خارج کنن اما وقتی می دیدن حریفشون چغرتر از این حرفاست بدون زمین خوردن از میدون فرار می کردن، چون هر کسی که چشید فهمید زمین زدن های فابر، با آدمای دیگه زمین تا آسمون توفیره!

می خوای بجنگی بیا وسط، چرا فکر می کنی من از جنگیدن می ترسم؟ اگر می بینی انگیزه ای ندارم از ترس نیست، باور کنی یا نه، خسته شدم از بس گفتم و هیچکس هیچ وقت نفهمید! من همون گرگ بارون دیده ی پیرم که گوشه گود نشسته و بیشتر از هر چیز نسبت به گذشته نیاز به آرامش داره ولی اگر ببینم خدایی نکرده کسی قراره برام شاخ و شونه بکشه خواهید دید که چطور بدن بی جانشو وسط شهر جلوی چشمه همه ی آدما وارونه آویزونش می کنم!