ساعت 33:33 دقیقه به وقت جایی که توش نفس می کشم؛ شاید زمان بیشتر از بیست و چهار ساعت نباشه ولی این زندگی منه و من تعیین می کنم روز من باید چند ساعت باشه. می شه زمان رو به عقب برگردوند وقتی با حس لامست و انگشتان دستت عقربه ها رو لمس می کنی، ثانیه ها رو می شماری و هدفت رو توی ذهنت تکرار می کنی اما غافل از اینکه زمان همیشه با آدم رو راسته؛ اون همیشه به جلو حرکت می کنه، چه تو بخوای چه نخوای؛ دردناک تر از اون اینه که حتی وقتی داری به این خزئبلات فکر می کنی باز هم این تویی که داری زمان رو از دست می دی.

شاید مسخره بیاد، ولی جالبه بدونی وقتی داری بهش فکر می کنی، زمان برات جوری می گذره که اینگار هیچوقت نمی گذره؛ کافیه یک لحظه ازش غافل شی اینگار که جای باتری، تربو جا گذاشته باشن، چنان روزت شب می شه که فرصت هیچ کاری رو بهت نمی ده. می دونم خیلی به خودت مطمئن بودی؛ به خودت، به علمت، به تمام چیزهایی که فکر می کردی درسته و نظریه پردازا اثباتش کرده بودن، اما چطور می شه به بیست و چهار ساعت بودن زمان مطمئن بود وقتی اینقدر تناقض توی کار وجود داره؟ حتی اگر من یه توهمی محض باشم این رو عمیقا مطمئنم، توی دنیایی که برنده ای چون خدا حرف اول رو می زنه، تو همیشه بازنده ای؛ بازنده ی ذلیل زمان!