بیشتر از اون عاشق نگاهش بودم. هیچوقت دلم نمی خواست این حس تبدیل به یه رابطه شه اما اون اینگار مشتاق تر از من بود. از همون لحظه ی اول، ثانیه ی اول، قدم اول، وقتی واسه شروع یک روز کاری وارد شدم با روی باز جواب سلامم رو داد، اینگار که ثانیه ها منتظر بود تا این لحظه اتفاق بیفته. اولش فکر می کردم اخلاقشه، خیلی خوش مشرب و خوش زبون و نگاه هاش خیلی روم زوم بود. واسم اصلا مهم نبود چی تو فکرش می گذره ولی این حرکتا فقط چراها رو توی ذهنم بیشتر می کرد. به خودم قول داده بودم که هیچ وقت دوباره به کسی اعتماد نکنم، اما این اجازه رو بهش دادم که سری تو دنیای من بزنه و آغوشم رو تجربه کنه. با اینکه گذاشتم اولین بوسه زندگیم باشه ولی از اولشم می دونستم که فکرش به من، فلسفه ی دوست داشتن نیست، بلکه خیلی ابزاری تر از این حرفاست؛ من فقط براش یه مهره بودم تا بتونه مسائل کاری خودش رو پیش ببره؛ یه جاسوس همه جانبه که در نبودش بتونه مسائل رو بهتر مدیریت کنه.

ساده بودی اگه فکر می کردی تونستی روحم رو تصاحب کنی؛ آغوش من به معنای روح وجودی من نبود؛ تو آغوشم بودی چون فکر می کردم به یه پشتوانه نیاز داری؛ هیچوقت قلبم رو بهت ندادم چون واقعا قلبی تو سینه نداشتم، همونطوری که روحی توی وجودم ندارم! تو رفتی توی مرداب زندگیت و بدون هیچ حرفی ترکم کردی، زندگی پلیدت ادامه داره و تو فکر می کنی مثل همیشه پیروز میدونی اما هیچ وقت نمی فهمی کاری که من با تو کردم فداکاری محض بود؛ مثل لطفی که یک پزشک با بیمار در حال مرگش می کنه. رفتی و به فکر خودت زندگیمو سیاه کردی اما نمی دونستی من تو سیاهی متولد شدم، سیاهی که دنیا رو برات ندیده کور می کنه. با روزهای خوشت خوش باش که پشیمونیت در راهه، خیلی دیر نمی رسه، باور کن.