باور کن منم باور ندارم به این باورهای الکی؛ باور کن منم امیدی ندارم به این امیدهای آبکی؛ باور کن اون که عمیقا گفت درکت می کنم، بدون ناخواسته خودشم حامله است از این زندگی خرکی! باور کن جایگزین تنهایی و درد، شب های تاریک و سرده، دستای خالیمون رو تنها جیب های تهیمون پر کرده؛ اون که با بی رحمی رفت نتیجش گوله های اشکه، ستاره ها چشمک می زنن بدون اینکه حتی خورشیدی برگرده.


باور کن اون که فلک رو خواست طالب ماه نیست، اون که نرفته برگشت خسته راه نیست، فاصله ها رو پشیمونی در راهه، موندن برای دله، موندن برای راه نیست. باور کن اون که سکوت کرد و نگفت بد عالم نیست، اون که شنید و ندید رسوای عالم نیست، سکوتم رو خدا عالمه، نمکدون شکستن کار ما نیست.