جوابشو بد دادم؛ هیچوقت دلم نمی خواست روزی برسه که نگاهم اینقدر بهش تنفرآمیز بشه. پیغام اول رو اون داد، انتظار چنین سورپرایزی رو نداشتم، البته ای کاش اسمش سورپرایز بود چون یه دنیا غم نشست رو قلبم، مثل خونه ای که هزار سال دست بهش نخورده و پر از گرد و خاکه؛ بهم با لحن خودمونی گفت: خر، چرا هر چی زنگ می زنم جوابمو نمی دی؟ دو دل بودم جوابشو بدم یا نه، تو صدم ثانیه خریت کردم و جوابشو دادم، گفتم: مگه مهمه؟ مغرورتر از این حرفا بود؛ می دونست چطور آتیشم بزنه؛ با خونسردی تمام گفت: نه! منم برام مهم نبود، گفتم: پس نپرس! نمی خواست پیشم ضعف نشون بده، یه اوکی گفت و رفت.


هیچوقت برام معنای عشق رو نداشت؛ واقعا دوستش داشتم و دارم؛ وقتی رفت یه لحظه یادم رفت که الان پیشم بود، ولی ناخودآگاه اعصابم خیلی به هم ریخته بود، توی اون فراموشی هی از خودم می پرسیدم چرا آخه اینقدر عصبیم؟ هر چی فکر می کردم جوابی پیدا نمی کردم! آخه آدم الکی که اینقدر عصبی نمی شه، یکدفعه یادم اومد اون الان پیشم بود، دوباره دنیا روی سرم آوار شد. یک عمر منت بودنشو کشیدم، گفتم هیچی ازت نمی خوام، هر کاری هم می کنم واسه پیشرفت توئه، فقط باش، همین، اما خودخواه تر از این حرفا بود. دیگه منم می خوام مثل خودش باشم، یه سنگدل؛ نمیدونم بتونم از پسش بر بیام یا نه، اما سعی خودمو می کنم، دیگه نوبتی هم باشه نوبت منه.