دچار یک مستی غریب بودم، مستی و مستانگی بدون الکل، مثل وقتایی که گیجی بدون آنکه بدانی چرا؛ نمیشناختمش، جلوتر رفتم و گفتم: هی تو؟! شنید و با تعجب برگشت؛ گفتم: تو، تو شبیه خاطراتم هستی، با تعجب پرسید: کدام خاطرات؟ گفتم خاطراتی که رفت ولی هنوز هم در بطن وجودم حضور دارند، تبسمی کرد و گفت: خب؟ گفتم: اجازه می دهی قدری به تو نگاه کنم؟ اخمی کرد و گفت: اما من عجله دارم، گفتم: تو که همین حالا هم زمان را از دست داده ای، چه فرقی می کند پنج دقیقه دیرتر برسی یا بیشتر، تو در هر صورت سرزنش خواهی شد. از سادگی حرفای من ناگهان به خنده آمد اما هنوز هم من با نگاه جدی به او نگاه می کردم، وقتی حالش جا آمد با لرزش صدایی که هنوز هم نشانه ی همان هیجان پس از خنده بود گفت: با این تجدید خاطرات می خواهی به چه برسی؟ گفتم: به خاطرات خاک خورده ای که هیچ وقت نتوانستم هضمش کنم؛ تبسمی کرد و هیچ نگفت و من یک دل سیر نگاهش کردم؛ رو به او کردم و گفتم: کار من تمام است، برای ادای لطفت، تو نیز یک دل سیر به من نگاه کن، با تعجب پرسید: چرا من؟ گفتم: به خاطر آنکه من هم حالا یکی از خاطرات تو هستم، خاطره ای که روزی برای دیگری روایتش خواهی کرد، ساده از کنار آن نگذر که خاطرات به هیچ عنوان ساده از کنار کسی نمی گذرند، تبسمی کرد و نگاه سردش را به من انداخت، اما بی آنکه چیزی بگوید برگشت و رفت؛ ایستاده بودم و مانند گذشته خاطراتم را نظاره می کردم، خاطره ای که چیز عجیبی را در وجود خسته ام جار می زد، چیزی که می گفت: من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود...