دستمو دراز کردمو، برداشتمشو، زل زدم بهش؛ دو دیدگان خالی همراه با یه لبخند؛ یه چیز کلیشه ای اما فراموش نشدنی؛ صورتک رو برگردوندم سمتشو و بهش گفتم: خوب بهش نگاه کن، اینبار خاص تر از همیشه بهش نگاه کن؛ این یه نقابه، چیزی که همه ی ما می شناسیمشو و بهش عادت کردیم؛ نقاب یه هویته، یه نماد ملیتی، یه آرمان؛ یه دنیای ناشناخته ی جدید که شناخته شده ها رو مثل یه گرداب توی خودش هضم می کنه. زمانی که انسان دیوار رو برای حفظ حریم خصوصی خودش ساخت، به فکر این افتاد که یه دیوار برای حفظ حریم شخصیتی خودش بسازه. جالب بودن این نقاب اینقدر زبانزد خاص و عام شد که خواسته یا ناخواسته وارد واژه ای به اسم هنر شد؛ اول تئاتر، بعد به طرز محسوسی وارد مهمونی های بالماسکه شد؛ اما نبوغ بشریت به این موضوع بسنده نکرد و سبک جدیدی از نقاب رو وارد دنیای عمومی مردم کرد؛ سیرک؛ سیرک تلفیقی از دو دنیای تئاتر و بالماسکه بود؛ مردم براشون اصلا مهم نبود که اون کسی که داره براشون نمایش اجرا می کنه چه جور شعور و شخصیتی داره، اون با ماسک مضحکش مردم رو سرگرم می کرد و مردم این سرگرم شدن رو دوست داشتن و برای این قابلیت های شگرف دست می زدند. رفته رفته نقاب حالت پیچیده تری به خودش گرفت و بیشتر از قبل توی پوست و گوشت و استخون مردم جای گرفت. اونها فهمیدن برای اینکه بتونی وارد دنیای نقاب ها یا به صورت عامیانه تر وارد دنیای ناشناخته ها بشی، لزوما نیازی نداری که از نقاب به عنوان یه پوشیه استفاده کنی؛ تو می تونی حتی با تغییر شخصیتی خودت کاری کنی که شخصیت اصلیت پشت شخصیت دروغینت به طرز محسوسی مخفی باقی بمونه.


به طور کلی آدما رو از لحاظ شناخت، می شه به سه گروه دسته بندی کرد: غریبه هایی که می شناسیم؛ غریبه هایی که فکر می کنیم می شناسیم و غریبه هایی که هیچ شناختی ازشون نداریم. انسان ها برای اینکه بتونن به کسی اعتماد کنن، پایه و اساس خودشون رو بر پایه شناخت برنامه ریزی می کنن؛ به طور مثال اگر یه غریبه که هیچ شناختی ازش نداری از شما تقاضای پول کنه، مطمئنا هیچ وقت حاضر نمی شید که سرمایه خودتون رو به عنوان قرض برای یه مدت معین بهش پرداخت کنید، اما اگر همین درخواست رو یه غریبه شناخته شده از شما بکنه، اینکارو با جون و دل براش انجام میدید، در صورتی که خیلی وقتا ثابت شده که یه غریبه شناخته نشده از یه غریبه شناخته شده می تونه خیلی قابل اعتماد تر باشه. 


چیزی که پشت اون نقاب شخصیتی می تونه حائز اهمیت باشه اینه که انسان ها همیشه از ترس هاشون فرار می کنن؛ اون ها به هر دلیل، حال پذیرفته شده یا نشده، تن به اینکار میدن و اگر بخوای به صورت موشکافانه اون ها رو تحلیل کنی متوجه خواهی شد که درون اون ها چیزی وجود داره که باعث میشه از شخصیت اصلی خودشون گریزون باشن. اون ها از ضربه خوردن و از شکست می ترسن، و برای اینکه بتونن از شما یه سر و گردن بالاتر باشن، شخصیت اصلی خودشون رو مخفی نگه می دارن و تمام تلاش خودشون رو می کنن که شخصیت اصلی تو رو بیشتر بشناسن؛ این هدف می تونه یه دلیل منطقی یا معنوی باشه و یا اینکه یه بیماری مزمن مخفی که شخصیت اصلی تو رو نشونه رفته باشه. همیشه یادت باشه انسان اول دیوار رو ساخت و بعد بالا رفتن از دیوار رو یاد گرفت. ازت نمی خوام هیچوقت پشت نقاب باشی، ازتم نمی خوام که کل زندگیت رو در نقش باشی؛ تنها ازت می خوام که حواست رو خوب جمع کنی و به هر کسی اعتماد کامل نکنی؛ زندگی مثال همون سیرک می مونه که اگر حواست نباشه خواسته یا ناخواسته اسیر تردستی های دلقک روزگار می شی؛ پس اگر می خوای سالم زندگی کنی، بدبین نباش، اما اعتماد هم نکن؛ لطفا.