فصل زرد و هوای سرد و زوال طلوع پاییزی؛ خسته تر و داغون تر از همیشه یه گوشه نشستم و غرق در دنیای خیالاتم به نقطه ای نامعلوم خیره شدم؛ خلوت کردن توی این فصل مثل گوش دادن ناعادلانه به صدای گوش خراش کلاغ هاست که اینگاری هیچ جوره نمی خوان گورشون رو از این حوالی گم کنن، اون لحظه است که دلم می خواد اسلحه به دست بگیرم و وحشیانه همشون رو به درک واصل کنم و در نهایت خلط گلومو بدرقه راهشون کنم اما امکانات که نیست چه فایده، پس بیخیال تر از همیشه؛ هندزفری مدام توی گوشمه و نگاه کردن به این فصل برام مثل گوش دادن به غمگین ترین موزیک زندگیمه؛ غمگینه ولی دوستش دارم و هیچ جوره نمی خوام بیخیالش بشم، اینگار که این موزیک، عضوی لاینفک از وجود زندگیمه.


دلم می خواست رفتار آدما هم مثل تغییرات فصلی آروم و بی دردسر باشه، تغییراتی که می دیدی و حسشون می کردی ولی اینقدر آزرده خاطرت نمی کرد که مجبور باشی واسه سال بعد نگرانش باشی؛ درک نمی کنم آدمایی رو که وقتی به آخر خط می رسن به خودشون این حق رو میدن که هر چیزی به ذهنشون رسید نثارت کنن، درک نمی کنم آدمایی رو که در طول زمان بودن باهات از تمام رفتارهای بدت چشم پوشی کردن و حالا که به آخر رسیدن همه اون حرف های ناگفته رو مثل یه سطل آب یخ روی سرت خالی می کنن، درک نمی کنم آدمایی رو که وقتی به آخر خط می رسن می خوان با همه وجودشون زیر پا لهت کنن، اینقدر له که مطمئن بشن هیچ جوره نمی تونی از جات بلند شی و هیچ جوره نمی خوان مثل قدیما سرپا باشی. 


بهش گفتم: "بودنت توی زندگیم نعمته، همین که هستی نشونه ی لطفته و بس، و این تو هستی که همه جوره داری تحملم می کنی، ولی نمی فهمم چرا فکر می کنی الان که می دونی نمی تونی کنارم دووم بیاری باید نقش آدمای بدو توی این داستان بازی کنی، نمی فهمم الان که وقت رفتنت رسیده باس حتما از خودت کینه توی دلم بزاری و سعی نمی کنی به همون رفتار خوبی که ازت توی ذهنم دارم توی وجودم جاودانه شی"، نمی فهمم و نفهمیدم و شاید هیچوقت نخواهم فهمید چرا، اما دلم می خواد اگر از این به بعد جدایی برای هر کسی اتفاق افتاد، با همون سادگی همیشگیتون از کنار این موضوع رد شین، جدایی خودش به اندازه کافی دردناک هست، دیگه با رفتارتون ناخواسته به این زخم نمک نپاشین، شاید اینطوری بهتر بتونید با خواب شبتون کنار بیاین، خدا رو چه دیدین...