یادش بخیر، چه دورانی بود؛ تابستون که می شد نصف بدن ما سوخته بود، البته نه همه جاش، لااقل اونجاهایی که تی شرت نمی پوشوند؛ یه نگاه غریبی بهم کرد و زد زیر خنده! بهش گفتم نخند مسخره! می دونی چقدر تهدیدمون کردن؟ می دونی روزی چند مرتبه میومدن در خونمون واسه اعتراض؟ اینقدر که توی اون سال ها به شخصیت ما تعارض شد به شخصیت باراک اوباما نشد؛ حتی توی همون سال های تاریک هم ما جزوی از کارآفرینان برتر بودیم، به این صورت که توپ می فرستادیم خونه ی مردم، پاره بر می گردوندیم؛ نمی دونم حالا تو اسم اینو چی می زاری اما من اسمشو می زارم شکست عشقی؛ با هزار امید و آرزو می رفتیم توپ می خریدیم و دو لایه اش می کردیم و در نهایت... ولی خوشم میومد پشتکار داشتیم، از رو نمی رفتیم، توپی که پاره می شد و برمی گشت، می شد لایه برای توپ سالم بعدی! محکم تر و سنگین تر و قوی تر از قبل، جهت پایین آوردن شیشه ی مردم! با یک حالت دلسوزانه ای گفت: آخییی، حتما مریض بودن خو؛ مریض؟ نمیدونم! البته چه بسا اون دوران شعور ما از اسب یه مقدار بالاتر بود! مرض چه می فهمیدیم چیه، یا کنکور و اینا، یا اصلا خواب بعدازظهر؛ از مدرسه که تعطیل می شدیم عینهو یاقیا می ریختیم توی کوچه، چنان بلبشویی راه مینداختیم که نگو و نپرس؛ جالب اینجا بود که یارو هم می خواست تهدیدمون کنه می گفت هر کی بره در خونه خودش بازی کنه؛ یکی نبود بهش بگه آخه باشعور، فوتبال یه بازی گروهیه! چطوری هر کی بره در خونه خودش بازی کنه! خدایی احترام سن و سالشو نگه می داشتم چیزی نمی گفتما! به خدا که!


دلم برای بچه های این دوران خیلی می سوزه؛ لااقل ما یه چیزایی داریم از گذشتمون تعریف کنیم، اما اینا چی؟ اینایی که شب تا صبح سرشون توی گوشی و کامپیوتر و لپ تاپ و تبلته چی؟ یه روزی می رسه که دنیا پر میشه از سکوت؛ سکوت دردناکی که هیچ کس هیچ چیزی واسه تعریف کردن نداره! هیچی!