بهش گفتم: سیاست از نظر تو یعنی چی؟ چطور این واژه برات جا افتاده و چه فکری در موردش می کنی؟ یکم من من کرد و تقریبا با شک جوابمو داد: "فکر می کنم سیاست یعنی طرز و یا نحوه ی برخورد!". بهش گفتم: سیاست توی دو کلمه خلاصه شده؛ تظاهر، دروغ؛ فلانی براش اتفاق بدی افتاده و الان توی بیمارستانه و تو تا سر حد مرگ ازش متنفری و نمی ری عیادتش تا حالی ازش بپرسی، وقتی که از بیمارستان ترخیص شد، برای اینکه چهره ی محبوبت پیش طرف خراب نشه، زنگ می زنی بهش و شروع می کنی به چرب زبونی که آره، شرمنده نتونستم بیام، بچم مریض بود و درگیر اون بودم، اما از فلانی همش حالت رو می پرسیدم و جویای حالت بودم؛ اینا رو بهش می گی و جملات قشنگت رو جلوی روش دیکته می کنی، در صورتی که خودتم می دونی مثل سگ داری بهش دروغ می گی و همه ی اینها فیلمنامه ای بوده که خودت توی این مدت کلنگش رو زدی و اکرانش کردی!


وقتی کوچیک تر بودم، مادرم همیشه به خاطر شیطنتام بهم تشر می زد و می گفت: پسر دیگه بزرگ شدی، یکم سیاست داشته باش، جلوی مردم زشته! اما واقعا من چه تصوری از سیاست داشتم که بخوام انجامش بدم! بزرگ تر که شدم رفتم دنبال جواب و چیزی که عایدم شد این بود: با شخصیت بودن خیلی بهتر از با سیاست بودنه، آدم با شخصیت چیزی واسه پنهون کاری و تظاهر کردن نداره، چون خودشه و سعی می کنه به همه کس و همه چیز احترام بزاره، اما در مقابل آدم با سیاست کسیه که واقعا خودش نیست و سعی می کنه خودشو جلوی دیگران خوب جلوه بده که یه موقع قیافه دروغیش پیش مردم خدشه دار نشه.


خواهشی که از شما دارم اینه که، به بچه هاتون یاد بدید بیشتر از اینکه با سیاست باشن، با شخصیت باشن و روی شخصیت و رفتار و کردار و افکارشون کار کنن؛ ما که بچه بودیم هیچ کسی نبود به ما بگه چی درسته و چی غلط؛ نمی گم بچه هاتون رو توی تنگا قرار بدید، اتفاقا پیشنهادم اینه آزادشون بزارید تا رشد کنن، اما در مقابل بهشون همیشه یادآور باشید که خویشتن دار باشن و روی شخصیتشون کار کنن؛ به قول لقمان: "ادب از کی آموختی؟ از بی ادبان".