سلام و عرض ادب و احترام خدمت دوست عزیزم، فابر‏‌کاستل؛

امیدوارم که حالت خوب باشد؛ حال که این نامه را برای تو می نویسم مدت مدیدی است که از تو دورم، بارها به سرم زده بود که این طلسم لعنتی را بشکنم و برای تو نامه ای بنویسم و یادآور آن شوم که چقدر به فکرت و چقدر دلتنگ تو هستم، اما شرایط و اتفاقات پیرامونم باعث این می شد که وقفه در انجام این مهم بیفتد و من بیش از پیش از تو دور باشم. فابر عزیز، اکنون که این نامه را می خوانی، من سخت در شرایط بد روحی به سر می برم؛ کسی را که عمیقا دوستش داشتم و به آن عشق می ورزیدم رفتن را به ماندن ترجیح داد و این برای من سرشکستگی بزرگی است که نتوانستم بانوی زندگیم را در کنار خود راضی نگاه دارم. سردرد، سرگیجه، کابوس و بختک گرفتگی، ساده ترین مسائلی است که در این مدت برای من مرتب اتفاق می افتد و من سخت درگیر احساسات منطقی گونه ای هستم که هیچ جوره نمی توانم با آنها کنار بیایم.


فابر عزیز، آن روز که در کنار آینه چشم در چشم هم بودیم و برای آخرین بار به چهره هم نگاه می کردیم، می دانستم که امروز آخرین روزی است که دیدار تو را شاهد خواهم بود، می دانستم درگیر شدن با دنیای انسان ها کاری را با من خواهد کرد که واژه ای به اسم فاصله خلاء وجودی من و تو را پر می کند و می دانستم و می دانم که ترک گفتنت ناعادلانه ترین رفتاری بود که من در زندگیم با تو داشتم؛ شاید فکر می کردم پناه بردن به دنیای انسان ها محیط بهتری را برای من فراهم می آورد اما این بار را با صدای بلندتری اعتراف می کنم که ترک گفتنت اشتباه ترین تصمیم زندگیم با تو بود و من واقعا خودخواه بودم که ندیدم تو فقط مرا داری و من همه زندگیم را.


فابر عزیز، بودن در کنار انسان ها مثل لمس کردن رویایی است که هیچ وجود خارجی ندارد؛ این شاید بزرگترین توهم زندگی من باشد که زمانی که انسانی را در کنار خود داشتم، نداشتمش و هر چقدر اطرافم را از این نوع قشر بشری پر می کردم تنهایی و بی کسی بیش از گذشته در وجودم بیداد می کرد تا جایی که جنون تنهایی، ساده ترین اتفاق روزمرگی های زندگیم می شد؛ در صورتی که بودن در کنار تو احساسی را در من چیره  می کرد که در حالی که نداشتمت، داشتمت و این بزرگترین دارایی توهم برانگیز زندگیم بود که من به عنوان یک حقیقت از آن نام می بردم.


می دانم که بسیار دیر شده است که چنین درخواستی را از تو به عنوان یک دوست داشته باشم، اما صادقانه از تو می خواهم که برگردی، برگردی و همه چیزمان را همانند گذشته های خوب تغییر دهی، و تمام آن حس خوبی را که صادقانه در کنار تو تجربه کرده ام را در وجودم احیا کنی، برگردی و بدانی که چقدر محتاج وجود پاک پر از مهر تو هستم و بدانی که چقدر بیش از گذشته قدر تو را می دانم، شاید اینگونه بتوان لبخند مرده ای را که جای جای چهره ام مدفون شده است را به زندگی بازگردانی...


مردی که همیشه به یاد توست،

دوست دار حقیقی تو،

فابرکاستل