بهش گفتم: هیچ وقت توی زندگی به چشمات اعتماد نکنن، اونا یاد گرفتن که همیشه زندگی رو به بهترین شکل برای انسان به تصویر بکشن، اما متاسفانه باید اینو دونست که چشم ها ساده لوح ترینِ جوارح محسوب می شن که به همه چیز به نگاه خوشبینی نگاه می کنن، آدما معمولا زمانی به زندگیشون بدبین میشن که تجربه های تلخی رو توی زندگی تجربه کرده باشن، در واقع این ذهنه که چشم رو مجبور به بدبین بودن می کنه، چون چشم ها هیچ وقت نمی تونن به واقع بد باشن. آدما در واقع مثل هندوانه های دربسته می مونن که نمیشه هیچ جوره قضاوتشون کرد، حتی اگر حرکات و رفتارشونم به واقع ببینی نمی تونی بفهمی توی ذهن خرابشون واقعا چی داره می گذره. اونا فهمیدن برای اینکه بتونن یه نفر رو فریب بدن لزوما نیازی ندارن که کار بزرگی رو توی زندگی انجام بدن، تنها با فریب دادن چشمه که می تونن به همه اهدافی که توی ذهنشون دارن برسن، اونجا بود که به این حقیقت انکار ناپذیر پی بردن که عقل آدمیزاد به چشمشونه. 

روباه رو به شازده کوچولو کرد و گفت: آدم ها این حقیقت را فراموش کرده اند ولی تو نباید آن را فراموش کنی که جز با چشم دل نمی توان خوب دید، آنچه اصل است از دیده پنهان است.