مثل صدای پخش شدن غمگین ترین موزیک زندگیته، یه چیزی عجیب پس سرت سنگینی می کنه، می خوای بهش فکر کنی تا بفهمی دردت چیه اما حس و حالت دل و دماغ این کارم بهت نمیده، با آخرین رمقی که توی پاهات داری خودت رو کشون کشون می رسونی پای یخچال، لیوانتو برمی داری و نصفه آب می کنی تا شاید با خوردنش یکم حست و حالت بیاد سر جاش، اما وقتی لیوان به لبات برخورد می کنه همون نیروی سنگین مانع از ادامه کارت میشه و حس و میلت رو با هم توی خودش هضم می کنه، لیوان آبت آروم به سمت پایین حرکت می کنه و چشمات از پشت پنجره خیره به نقطه ای نامعلوم دوخته می شه، مجبور می کنی خودتو به خوردن آب، با بی رمقی تمام جرعه جرعه از لیوانت سر می کشی و توی فکرت روی برگ ریزان پاییزی زندگیت قدم برمی داری، خیلی مونده تا این فصل سرد فرا برسه اما دروغ نگم پاییز زندگی من فرا رسیده، شاید هزار سال پاییزی، دیگه حتی به تقویمم نمیشه اعتماد کرد...