آدم مدعی به نظر میومد. می گفت من خیلی تو زندگیم سختی کشیدم. نگاش که می کردم انگار سرخ آب سفیدآب ندیده بود. نور خورشید که بهش می خورد منعکس میشد تو چشام. حرفاش رو به مسخره گرفتم، گفتم: آخه بشر، تو چه می فهمی سختی چیه آخه! اون جایی که من خدمت کردم، تو می کردی، الان چهار بار مامان شده بودی! قیافش یه دفعه پیچید تو هم؛ با یه حالت جدی که مثلا حساب کار بیاد دستم برگشت گفت: برو پدرتو مسخره کن، مجبور نیستی حرفامو باور کنی، مجبورم نیستم واسه اثبات حرفام چیزی رو به تو ثابت کنم! ناخودآگاه یه پوزخندی نشست کنار لبم؛ لجم می گرفت اینطوری باهام کل کل می کرد، بهش گفتم: پسره خوب، منی که مخالف سرسخت همجنسگراییم تو رو می بینم اصلا یه جوری می شم، از سختی و مشکلات حرف نزن که خدا بچه خوشگلایی مثل تو رو آفریده تا عشق و حال زندگی رو بکنن!


نتونست طاقت بیاره، پاشد و رفت! وقتی داشت می رفت چشمم به لباسای مارک تنش بود، کمه کم یه تومنی می ارزید، می گفت عموم اینا رو از دوبی برام فرستاده؛ یه لحظه خنده از روی صورتم محو شد و یاد سختی های خودم افتادم اما دروغ چرا، بهش حق می دادم که بناله از زندگیش، دیگه هر کسی یه ظرفیتی داره و مشکلات هر کسی واسه خودش خیلی بزرگه. دلم یکم براش سوخت، نباس اینطوری می ذاشت و می رفت؛ درسته خیلی ادعاش می شد ولی الحق والانصاف پسر گلی بود. کاش میشد یکم کمتر آدما رو قضاوت کرد؛ ای کاش!