پسرک با عکس کوچکی که در دست داشت به سمت پدربزرگ پیری که همیشه با نشستن در کنار شومینه گرم وقت خود را می گذراند روانه شد و با صدای نازکش با کنجکاوی تمام پرسید:

- پدربزرگ، این عکس کدام شهر است؟

آقای تایلر لبخندی زد و عکس را از دست پسرک گرفت اما بی آنکه به آن نگاهی بیندازد بوسه ای بر گونه نوه کوچکش زد و او را در بغل خود نشاند. پیر مرد عینکش را بر چشم گذاشت و نگاه عمیق و خسته اش را به درون عکس انداخت؛ ناگهان مو بر اندام پیرمرد سیخ شد و تمام خاطرات آن شب کذایی که هیچ وقت دوست نداشت حتی برای یک لحظه هم که شده آنها را یادآور شود در جلوی چشمانش نمایان شد. او می خواست خاطره تلخش را برای نوه عزیزش تعریف کند اما نیروی عظیمی او را از سخن گفتن باز می داشت. پیرمرد با تکان های نوه ی کوچکش به خودش آمد و بعد از سکوتی بلند، لب به سخن باز کرد:

- اوایل سال 1954 بود؛ من برای گذران زندگی ام مجبور بودم از خانواده ام جدا شوم و خرج زندگیم را در بیارم. از آنجایی که پول زیادی برای خرج کردن نداشتم به ناچار در شهر تازه ساختی که هیچ سکنه ای در آن وجود نداشت ساکن شدم. خانه ای مجلل و تمیزی بود و علل وجود همچین خانه ای را به حساب شانسم گذاشته بودم و آن را به فال نیک می گرفتم. اما این خوشحالی حتی یک شب هم دوام نیاورد. شب سردی بود و باران به شدت می بارید. طبق عادت شبانه ام شومینه ی گرمی را روشن کردم و بر روی صندلی راحتیم نشستم اما بی آنکه متوجه گذر زمان شوم به خواب عمیقی فرو رفتم. بعد از گذران ساعت ها از شدت تشنگی از خواب بیدار شدم. تاریکی شب کل کوچه را فرا گرفته بود. واقعا برای منی که هیچ کسی اطرافم زندگی نمی کرد شب بسیار ترسناک و خوف آوری بود. در بین این افکار ناگهان احساس کردم صدایی از داخل اتاق به گوشم رسید. ترس تمام وجودم را فراگرفته بود و از شدت ترس تمام دهانم خشک شده بود. آهسته خودم را به نزدیک اتاقم رساندم و درب نیمه باز اتاقم را به آرامی باز کردم. صحنه ای که دیدم تمام افکارم را پاره پاره کرد؛ کودکی با نگاهی ترسناک و چشمانی به رنگ خون با تبسمی بر لب در چشمانم خیره شده بود. دیگر نفهمیدم که چه شد، با همه توانی که در بدن داشتم به سرعت از آن خانه و شهرش خارج شدم و دیوانه وار به سمت نزدیک ترین اتوبان حاضر دویدم. نمیدانم آن کودک چه بود و چه شد اما دیگر پایم را حتی برای یک بار هم که شده در آن شهر مرموز و جهنمی نگذاشتم و عجیب تر از آن، چیزی که برایم خیلی جالب است با آنکه سال هاست از آن روز می گذرد اما هنوز هم آن شهر خالی از هرگونه سکنه است.


# یادگاری از انجمن رهگذران - به قلم سال 1390