[ من، پشت دخل، در حال انجام حساب و کتاب های روزمره ] آقا ببخشید، این پوشک های مای بی بی، سایز سه، قیمتش چقدره؟ صدای خیلی مسخره و باحالی داشت، از اونایی که خوراک سوژه گرفتنه؛ سریع برگشتم سمت کامپیوترو شروع کردم به پیدا کردن نام کالا - بعد این همه مدتی که توی فروشگاه دارم کار می کنم هنوزم نتونستم قیمتارو یاد بگیرم - بعد کلی گشتن بالاخره پیداش کردم؛ برگشتم سمتش و گفتم: برای شما هفت و هشتصد؛ با یه حالت متعجب گفت: از این مای بی بی بزرگا رو می گما! دوباره برگشتم سمت کامپیوترو با سرعت بیشتری شروع کردم به گشتن، اما هر چی تلاش کردم چیزی پیدا نکردم؛ پیش خودم گفتم خدایا، نکنه اسمش رو ثبت نکرده باشم؛ برای اینکه مطمئن شم ازش خواستم که پوشکی که مد نظرشه رو برام بیاره که از روی بارکد بتونم سریع براش قیمت رو در بیارم؛ سریع رفت و پوشکو آورد و گذاشت روی میز، یه نگاه اندر سفیه ای بهش کردم گفتم: خانوم! اینکه پوشک مرسیه نه مای بی بی! با یه حالت شاکی گفت: حالا هر چی آقا! پوشک پوشکه دیگه، چه فرقی می کنه! آقا فقط یکم سریع تر، شوهرم بیرون منتظره، بچه بغلشه، الانه که عصبانی شه! صدای اعتراضش از پشت قفسه ها میومد؛ سرم رو برگردوندم سمت کارگر مغازمون که در حال چیدن وسایل روی قفسه ها بود؛ دستامو می بردم بالا و جوری که مشتری نبینه می زدم توی سرم! می گفتم خدایا همه رو برق می گیره ما رو چراغ نفتی! اینا دیگه کین میان خرید! خدا به ما صبر بده!