سرگرمی زندگیش بود؛ یه کلت کمری مدل ام-1911 آمریکایی؛ می گفت پدرم اینو بهم هدیه داده؛ هیچ وقت از کنار خودش جداش نمی کرد و اوقات بیکاری با یه پارچه، همیشه سوراخ سمبه هاشو تمیز می کرد. از وقتی پدر و مادرش رو از دست داده بود دیگه مثل گذشته ها شاد و سرزنده نبود، دیگه شوخی های خرکی نمی کرد، تبدیل شده بود به یه آدم جدی و بی دردسر، دیگه همه ی ما یه جورایی فهمیده بودیم که با یه آدم کاملا جدید طرف هستیم. اون روز طبق عادت قدیمی رفتیم توی همون پاتوق همیشگی و لم دادیم زیر سایه یه درخت، وسط یه دشت بزرگ؛ هوای نسبتا گرمی بود اما باد قشنگی می وزید و روح و جسممون رو جمیعا به ملکوت اعلی پیوند می داد. سکوت عجیبی بینمون حکم فرما بود، اون طبق معمول با اسلحه ی کمریش ور می رفت و من بی دغدغه از جایی که توش بودم لذت می بردم. سرگرم این چیزا بودیم که یکدفعه سفتی یه چیز سرد رو، روی شقیقه هام احساس کردم؛ صدای کشیده شدن ضامن رو که شنیدم رسما شستم تیر خورد که با یه اسلحه کاملا پر طرف هستم؛ انتظاری که از خودم داشتم این بود جا در جا قالب تهی کنم، اما آروم بودم، بدون هیچ ترس و دغدغه ای، با اینکه می دونستم اون با کسی شوخی نداره ولی اینگاری خودمم قلبا دوست داشتم که به این زندگی کوفتی پایان بدم!


برگشت گفت: رفاقتو تو چی می بینی؟ با همون آرامش همیشگی یه لبخندی زدم و گفتم: تو رفیقی که رفیق بود و زندگیش نامرد؛ یه پوزخندی گوشه ی لبش نشست و گفت: چرا نامرد؟ گفتم: چون دستاشو توی دستات گذاشت و تیزیشو روی شقیقه یار! یه مکث کوتاهی کرد و اسلحه رو بلند کرد و گذاشت روی شقیقه خودش؛ سوالشو دوباره تکرار کرد: رفاقتو تو چی می بینی؟ یه نگاهی بهش کردم و گفتم: تو رفیقی که رفیق بود و زندگیش نامرد! گفت چطو؟ چون دستاشو توی دستات گذاشت و طنابشو دور گردنت، جای طناب دار! یه نگاه میخی بهم کرد و یکدفعه زد زیر خنده؛ قهقهه پشت قهقهه؛ برگشت گفت: همیشه از بازی باهات لذت می بردم، همیشه می دونی چی باید بگی و چی دوست دارم بشنوم، درست برعکس پدرم، به جای اینکه بشینه و ازم واسه خاطر یه عمر تاوان عذرخواهی کنه، به دست و پام افتاده بود و التماسمو می کرد تا زنده بمونه؛ یه لحظه هاج واج نگاش کردم و گفتم: پدرت؟! مگه... آره پدرم؛ فکرشو نمی کردی نه؟ می دونی، اون یه خائن بود، یه خائن بالفطره؛ مادرم واسه خاطر اون عوضی خودشو کشت...