خیلی وقت بود ندیده بودمش و دلم واقعا براش تنگ شده بود؛ از حال و روزش پرسیدم، بهش گفتم چه خبر؟ گفت سلامتی، خبری نیست، نشستیم داریم گوزل نگاه می کنیم. اعصابم یکهو به هم ریخت، گفتم باو، این چیزا چیه نگاه می کنی تو رو خدا، به جای اینکارا بشین چهار تا کتاب بخون، این فیلم ها و تلویزیون ها تنها چیزی که از آدم می گیره اینه که ببینی و نفهمی! گوزل رو دیدی تموم شد رفت، خوب چی فهمیدی ازش؟ چه درسی ازش گرفتی؟ چی به علمت اضافه شد؟ چیکار کرد با زندگیت و وقتت؟ خندید و گفت هیچی! ولی واقعا حوصله ی کتاب خوندن رو ندارم؛ حسش نیست! گفتم حسش نیست چیه دختر، باس خودتو مجبور کنی؛ تا اجبار نباشه هیچ کاری پیش نمیره! باید درک کنی تنها با اجباره که می تونی خیلی از قابلیت هاتو ببینی و بفهمی؛ درست مثل وقتی که یه سگی دنبالت می کنه، درست وقتی که از دستش در رفتی متوجه می شی هیچوقت تا به عمرت اینقدر سریع ندویده بودی! سریع دویدی چون مجبور بودی؛ می فهمی؟ مجبور بودی!


احساس کردم تسلیم حرفام شده؛ گفت باشه، بزار ببینم چی دارم واسه خوندن؛ حرفامو تکمیل کردم و بهش گفتم عزیز جان، نمی گم خودتو مجبور کن به انجام کاری، منظورم اینه که به خودت یاد بده که بخونی، به این دنیا اومدی تا بفهمی چرا به دنیا اومدی؛ می فهمی منظورم رو؟ وقتی می گن خدا دانای حکیمه، یعنی هیچ کاری رو بدون دلیل انجام نمی ده، اگر انسان رو رونده پس مصلحتی توی کار بوده وگرنه هیچوقت هیچکس عزیزشو از تو خونش بیرون نمی کنه! آدم باش، فقط همین!