هوای خیس و زمین گرفته و صدای خسته ی باد؛ آخر و زمانه، دست روی هر چیزی می زاریم نابودی به بار میاره، می دونی که می دونم این از طالع بد من نبود، از بخت بد منم نبود، ساده است حتی اگر بگم هر چیزی که بود اتفاقی بود، ولی کی باورش می شه؟ حتی خودمم نمی تونم با این حرفا دل خودمو آروم کنم. سگ دو زدیم یه عمر واسه زندگی، تمام تلاشمون شد آتیش روشن کردن زیر بارون خیس، هر چی کبریت زدیم امیدمون رو باد برد، دیگه حتی شعله ی فندکمون آسمون تهی رو هم روشن نمی کنه. سخت نیست اگر بگم دیگه حتی فرصتامونم به گِل نشست، یه عمر به امید باد نشستیم، دست به دعا شدیم به امید یه عمر پیشرفت، اما باد فقط ثانیه هامون رو تکون داد؛ چیزی که از دست دادیم فقط فرصت بود؛ دیگه حتی گُلم توی این زمین خاکی در نمیاد! ما که هر چی کندیم خوردیم به زمین سفت، اما تو بکن، نا امید نشو، شاید اینبار شانس با تو یار باشه؛ باور کن!