گوشیتو نمی خوای عوض کنی؟ این چیه دست می گیری آخه، از قیافه افتاد! گوشیمو؟ مگه چشه؟ به این خوبی؛ مثل ساعت داره کار می کنه واسم! بگیر بفروشش یه گوشی لمسی بخر؛ الان هم سن و سال های تو همشون گوشی لمسی دارن! ولی من از گوشی لمسی خوشم نمیاد، با همین راحتم! نخیرم باس گوشیتو عوض کنی و یه دونه نوشو بخری، حقوقتو که گرفتی می ری یه گوشی نو برای خودت دست و پا می کنی! گیر نده تو رو خدا مادر من؛ من با همین گوشی خیلی راحتم، قصد عوض کردنشم ندارم؛ پولمم الکی واسه این چیزا خرج نمی کنم! ولی من از این گوشی خوشم نمیاد، بهت گفتم برو یه دونه نوشو بخر، بگو چشم! پس بگو؛ نگو از قیافه افتاد و اینا، بگو من خوشم نمیاد! آره من خوشم نمیاد، برو یه گوشی لمسی بخر، دوست ندارم پسرم از این گوشیای درپیت دست بگیره! درپیت؟ اصلا می دونی چیه، من یا گوشی لمسی نمی خرم یا اگه بخرم آیفون می خرم! آیفون؟ چقدری هست پولش؟! بالای دو میلیون تومن! دو میلیون؟ لقمه که می گیری اندازه دهنت بگیر! اتفاقا خودم لقمه بزرگ می گیرم که نتونم بخورمش؛ اینطوری هیچوقت مجبور نمی شم گوشیمو عوض کنم!


درک نمی کنم آدمایی رو که پول می دن واسه خرید گوشی مدل بالا! مگه ما کار خاصی به جز زنگ زدن یا نهایتا پیامک دادن داریم؟ ملت فقط از داشتن گوشی لمسی مثل آیفون یاد گرفتن که وایسن جلوی آینه ی قدی و زرت و زرت از خودشون عکس یهویی بگیرن و بزارن توی اینستاگرام! بیشترشون فقط عکس گرفتن رو بلدن، هیچی از گوشی نمی فهمن و اصلا اسم اندرویدم به گوششون نخورده! چه خوبه که یکم مثل بقیه بودن رو بزاریم کنار و سعی کنیم مثل خودمون باشیم؛ برای خودمون ارزش قائل شیم و روی باورها و اعتقاداتمون استوار وایسیم؛ بزارید این ما باشیم که فرهنگی رو توی یه خونه یا خانواده جا میندازیم نه اینکه خودمون قربانی تغییر یک فرهنگ غربی باشیم؛ کی می خوایم بیدار شیم خدا می دونه.