نفس نفس می زدم و نادیده گرفته می شدم وقتی اونا واقعا توی خوشی خودشون خوش بودن و من باید قربانی خواسته ای می شدم که خواسته ی خودمو به صورت کاملا علنی نقض می کرد. نفس نفس می زدم و دنبالشون می کردم، با اینکه هیچ جایگاهی بینشون نداشتم اما اون دوران ایمان داشتم که اونها یه جایگاهی پیش من دارن و باید پشتشون می بودم. نفس نفس می زدم و تمنای بودنشون رو می کردم وقتی مجبور بودم با پای برهنه کز کنم گوشه ی دیوار و خوشیشون رو تماشا کنم. هه! هیچ وقت اون دوران رو یادم نمیره؛ دورانی که سکوت کردم واسه خواسته ای که من خلافش رو طلب کرده بودم. خواسته ای که خواسته ی من نبود و باید تاوان اشتباه کسی رو می دادم که به خاطر یه سهل انگاری همه چیز رو به هم ریخت.


هیچ وقت یادم نمیره اون شبی که قبول کرد تا از بالا پشت بوم بیارتش پایین؛ تا خود صبح خوابم نبرد اما وقتی موعودش رسید چیزی رو دیدم که حتی بعد از گذر این همه سال حتی به خواب یا واقعی بودنش شک داشتم و دارم. دستمو با لرزش تمام جلو بردم و گذاشتم روش و فشارش دادم؛ درینگ درینگ؛ یک لحظه روح از بدنم جدا شد و دوباره به وجودم برگشت؛ توی بغلم گرفتمش و لمسش کردم و سعی کردم باور کنم این فقط یه خواب نیست، بلکه واقعیتیه که من هم می تونم شاملش باشم و دیگه مجبور نیستم از دور نظاره گر باشم و می تونم با خوشی هاشون خوش باشم اما چه فایده که این خوشی زیاد طولی نکشید و چیزی که با همه ی وجود عاشقش بودم بی دلیل ازم گرفته شد و برگشت به همون جایی که بهش تعلق داشت. سال هاست که به این واقعه فکر می کنم و از خودم می پرسم چرا؟ اما فقط یه تمنای مسخره تمام دلم رو پر می کنه: کاش هیچ وقت خونه ی ویلاییمون پشت بوم نداشت.