بهم گفت تعریفت از تنهایی چیه؟ تعریفم؟ یک مکث بلندی کردم و گفتم بیخیال؛ سه پیچ شد روم، گفت نخیرم باس بگی، هر چی خواستم بپیچونمش راه نداد و بالاخره... بهش گفتم: تنهایی یعنی خوابیدنای تا لنگ ظهر؛ یعنی از کار افتادن باتری ساعت؛ یعنی خاموش شدن گوشی همراه؛ یعنی فراموش کردن روزهای خاص؛ یعنی پشت کردن به آینه؛ رد شدن بی دغدغه از خیابون؛ یعنی بستن اکانت های مجازی؛ یعنی مثل جغد زندگانی کردن، شب تا صبح بیدار موندنا و صبح تا شب خوابیدنا؛ یعنی پیاده روی های شبانه؛ یعنی ریش های بلند و نامرتب؛ یعنی منزوی شدن؛ یعنی به پوچی رسیدن؛ یعنی سر کشیدن های افسردگی؛ یعنی بی انتظار بودن؛ بی هدف راه رفتن؛ بی دلیل اشک ریختن؛ بی دلیل خندیدن! بازم بگم؟ لبخندی از درد زد و گفت... گفت... گفت بیخیال!