فابر کِی هستم،
نویسنده‌ی دنیای آزاد.

۵۸ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «#زخمی نوشت» ثبت شده است

گجسته

غروبِ پاییزی هم هوایِ خسته و بارانیِ دلِ غمگینِ من است، آنگاه که کاسه‌ی برگشتن‌ات، زیر بارانِ سیل‌آسای پاییزی، همچون کاسه‌ی صبرِ دلم، هر لحظه لبریز و لبریزتر می‌شد و سوء‌قصدِ رفتن‌ات، درون اتوبوسِ شیشه‌ای، هر لحظه از من و قلبِ نداشته‌ام دور و دورتر. این چه عشقی است که هر لحظه نبودن‌اش را زیر گوش باد فریاد می‌زنم و این چه عذابی است که با هر قدم برداشتن‌اش، روح و جسم و قلب و فکر و خنده‌هایم را با خود به حراج ابدی می‌برد و منِ عریان شده‌ی مفلوکِ زمین خورده را، درون شهرِ بی‌کسی‌هایم رها می‌کند. این چه ماتمی است که دیگری می‌بیند و می‌پندارد که چه آرامش عجیبی درون آن نهفته است، به ناگاه دست بالا می‌برد و بودنش را طلب می‌کند و نمی‌داند، آرامشی که تمام این سال‌ها از من به ناگاه تراوش ‌شده است، آرامش ابدیِ شهرِ سوخته‌یِ قلبِ من است؛ شهرِ نفرین شده‌ا‌ی که هیچ سکنه‌ای حاضر به زندگی کردن در آن نیست؛ حتی برای چند ثانیه!
۱۶ نظر موافقين ۱۲ مخالفين ۰

نسخ

هوای گرمُ، سایه‌ی درختُ، بَعدازظهرِ تکراری؛ سیگار رو لبمُ، سَرَم توی دستام جا خوش کرده بودند؛ اینقدر ترافیک فکری توی سرم ویراژ می‌داد که دلم می‌خواست کل روز رو پاکت به پاکت و ثانیه به ثانیه توی همین هوای گرم و بَعدازظهر سگی جا خوش کنم؛ سنگینی سَرَم بیشتر از سنگینی افکارم روی دستام فشار وارد می‌کرد و هیچ‌چیز نمی‌تونست به جز لول نخ کردن و دود کردنِ تک به تکِ سیگارهای کثیفِ توی پاکت، حال دلم رو بهتر کنه. انگار که با خودم لج کردم؛ انگار که منتظر کسیم تا بیاد و بهم بگه: "اینقدر سیگار نکش" تا با غصب تمام، مشتای پر از نفرتم رو توی دندوناش خورد کنم؛ انگار که با عالم و آدم پدرکشتگی دارم و یه بدبینی پستی رو نسبت به تک تکشون یا همه دارم. دارم می‌میرم از سردرد و حس میگرنی‌های روی تخت بیمارستان رو دارم، حس خط صافه نوار سفید قلبی رو، که هر چی بیشتر جلو می‌ره، بیشتر این دید رو به اطرافیان می‌ده که دیگه امیدی براش نیست. آهای تو که امید داری به زندگیت، هی شوک امیدت رو محکم به سینه‌های من نزن، شاید این حرکت نقطه‌ی روشنی برای زنده کردن دوباره‌ی مرده‌ها باشه، اما اون فکری که توی سرت داری جولان می‌دی شامل حال و روزِ دل من نمی‌شه، چون آدمی که توی گور دنبالش می‌گردی خیلی وقته که از اینجا رفته؛ من همون مر‌ده‌ی متحرکیم که بی نفس و بی امید به زندگیش ادامه می‌ده، مثل مسخ شده‌ای که به جز زل زدن به نقطه‌ای نامعلوم و فدا کردن خودش برای آرمان‌ها و آرزوهاش، کار دیگه‌ای از خودش و دلش ساخته نیست. پس هر چقدرم که بگی نکش، هیچ توفیری به حال و روزِ خرابِ من نداره؛ چون این همون چهارچوب زندگیِ منه؛ یه صندلی خالی، یه بعدازظهری تکراری و پاکت‌های که هر روز بیشتر از قبل، تبدیل به لاشه‌های سوخته‌ می‌شن و هرگز تمومی ندارند.

۳۱ نظر موافقين ۱۰ مخالفين ۲

تواهی

آفتاب، بار دیگر طلوع می‌کند و رُخ دیگری، درون آینه‌ی شیشه‌ای پدیدار می‌گردد. آینه می‌خندد و رخ می‌بیند و دیگری هیچ نمی‌گوید. آینه این‌بار بلندتر می‌خندد و رخ بی‌توجه به واکنش او، دیگری را درون آینه‌ی شیشه‌ای بیداد می‌کند. آینه به سخن می‌آید، دست به گریبان دیگری می‌برد و با فریاد بیداد می‌کند: "با من بخند، با من حرف بزن؛ این سکوت کذاییت مرا تا سر حد مرگ، دیوانه می‌کند؛ چیزی بگو که صدای خسته‌ات را کم دارم"، رخ می‌بیند و دیگری هیچ نمی‌گوید، آینه به خشم می‌آید و دیگری را دست به گریبان تکان می‌دهد؛ فریاد می‌کشد: "با من حرف بزن، با من چیزی بگو"، دیگری به خشم می‌آید و انگشتان گره کرده‌اش را درون سینه‌ی بلورینش فرود می‌‌آورد؛ رخ می‌شکند و آینه تیکه و پاره بر زمین می‌ریزد؛ خون می‌چکد و زمین غرق در خون و بی‌آلایشی می‌شود؛ آینه این‌بار می‌گرید و سکوت این‌بار می‌شکند و این‌بار مغز به‌ جای روح و زبان به جای چشم سخن می‌گوید: "کم دارم؛ جای گلوله‌ات را، درون مغز تو خالی‌ام".

۱۱ نظر موافقين ۱۲ مخالفين ۰

زرکُشت

مَن پُر از بُغضم؛ می‌شنوی صدای هق‌هق‌های شبانه‌ام را، صدای شیون‌های زهرآگین زنانِ وطنم را، صدای سکوت‌های بی‌بدیل هم‌وطنانم را، صدای زیرِ تب سوختن‌های مردان وطنم را، که چگونه چنگ می‌کشد چنگ، گلوی نازکِ بدنم را، که چگونه می‌فشارد قلبِ خسته‌ی بی‌توانم را، که چگونه می‌کُشد نگاه‌های پُرخواهش و معصومانه‌ام را، که چگونه می‌دَرَد افکارهای بیدار و آرمان‌گرایانه‌ام را؛ می‌بینی که چگونه می‌کِشم در بَغَل زانوهای بی‌رَمقم را، چگونه می‌خورم نفرت ِچندین و چندساله‌ام را، چگونه می‌کِشم در گلو زبانِ پُر‌کنایه‌ام را، چگونه‌ می‌بینم نابودیِ ذره ذره‌ی خاکِ وطنم را...

    "به کوروش چه خواهیم گفت؟ اگر سر برآرد ز خاک، اگر باز پرسد ز ما چه شد دین زرتشت پاک؟ چه شد ملک ایران زمین؟ کجایند مردان این سرزمین؟ چرا حال ایران زمین ناخوش است؟ چرا دشمنش این چنین سرکش است؟ چرا مُلک تاراج می‌شود؟ جوان مرد محتاج می‌شود؟ بگو کیست این ناپاک مرد که بر تخت من این‌چنین تکیه کرد!"

۱۱ نظر موافقين ۸ مخالفين ۶

قمع

بی‌حوصله‌تر از همیشه مشعل در حال سوختن را در درون دستانش می‌گیرد و پله‌های نمناک قدیمی را یک به یک به سمت پایین طی می‌کند. به محیط هم سطح که می‌رسد جلوی درب پوسیده‌ی قدیمی می‌ایستد، نفس عمیقی می‌کشد و سینه‌اش از رطوبت نمناک زیرزمین پر می‌شود. دست دیگرش را بلند می‌کند و دستگیره فلزی سرد زنگ‌زده را درون دستانش می‌فشارد و با آخرین رمقی که درون وجودش باقی مانده آن را می‌چرخاند. درب پوسیده نم‌نمک باز می‌شود و صدای گوش‌خراش لولاهای فلزی محیط تاریک زیرزمین را پر ‌می‌کند. نور مشعل آرام آرام درون تاریکی نفوذ می‌کند و در انتهایی‌ترین جایگاه این دخمه، دست از پیشروی برمی‌دارد. جلوی درب، زیر چهارچوب پوسیده می‌ایستد و به آخرین موجود باقیمانده درون این سیاه‌چاله خیره می‌شود؛ به کسی که آخر این اتاق زانوی بی‌جانش را در آغوش گرفته و به طرز شگرفتی با تاریکی این اتاق قدیمی خو گرفته است؛ صورت ماسیده‌اش مشخص نیست، انگار که آن را بین پاهایش حبس کرده است، کمی دقیق‌تر می‌شود و شواهد صحت این ادعا را تصدیق می‌کند. 


سکوت طولانی‌تری بین آن دو شکل می‌گیرد و ناگهان صدای ضعیف‌تری سکوت هزاران ساله را می‌شکند، صدایی که آرام آرام می‌گوید: "حس مقتولی را درون وجودم احساس می‌کنم که با ضرباتِ گلوله‌ای چند از کُلت کمری به قتل رسیده و آخر پرتگاهی به فراموشی سپرده شده است؛ حس مفلوکی را درون وجودم احساس می‌کنم که با ضرباتِ تازیانه‌ای چند از سگکِ کمربندِ پدر به سیاهی کشیده شده و درون اتاقش به حبسِ ابدی محکوم شده است."، سکوت می‌کند، دیگری سکوت را می‌‌شکند: "فابر، نمی‌خواهی تمامش کنی؟"، صدای ضعیف‌تری ادامه می‌دهد: "فقط برو و در را پشت سرت ببند و هرگز برنگرد، من سال‌هاست که دیگر منتظر آمدن کسی نیستم"، دیگری لبخندی می‌زند، می‌خواهد چیزی بگوید اما صدای ضعیف‌تر میان کلماتش می‌پرد و می‌گوید: "فقط برو، و هرگز برنگرد...". دیگری خیره می‌شود و نفس عمیق‌تری می‌کشد. صدای قژقژ لولاهای درب به گوش می‌رسد و درب کهنه به آرامی بسته می‌شود، و این‌بار اتاق هزاران ساله برای آخرین بار، درون تاریکی خویش به فراموشی سپرده می‌شود.

۱۵ نظر موافقين ۱۰ مخالفين ۰

کماسی

در زندگیِ شخصیم، هیچ فردی نبود است تا به من بگوید: "تو می توانی؛ تو از پسش برمی‌آیی؛ من در تو می‌بینم که چقدر انسان توانایی هستی؛ من به توانایی‌هایت از صمیم قلبم ایمان دارم"، هیچ فردی نبوده است تا دلگرمی و پشتوانه‌ام باشد تا به من بگوید: "به جلو حرکت کن، من همیشه کنارت هستم؛ تا آخرین نفس پشتت هستم؛ تا آخرین قدم پا به پایت هستم؛ تا من را در زندگیت داری، غم نداشته باش"؛ نه آنکه نبوده‌اند، بوده‌اند، اما آنها خانواده‌ام نبوده‌اند؛ نه پدرم بود، و نه مادرم، و نه حتی خواهر و یا برادرم؛ تنها یک مشت انسان غریبه بوده‌اند که حرف‌هایشان و کلمات‌شان هیچ وقت جای کاستی‌های پدر و مادر را پر نمی‌کردند؛ حتی نمی‌توانستم به راست و یا دروغ بودنِ حرف‌هایشان ایمان داشته باشم و تنها چیزهایی که می‌توانستم در مقابل این کلمات از خود بروز دهم، کلمات کلیشه‌ای از این قبیل بود: "ممنونم از اینکه هستی و ممنون‌تر از آن، از اینکه کنارمی؛ ممنونم از اینکه به من قوت قلب می‌دهی؛ ممنون برای همه چیز؛ خداوند را شاکرم از اینکه دوست خوبی مثل تو را به من هدیه کرد؛ ممنونم از اینکه به من انرژی می‌دهی"، اما زمانی که دوباره تنها می‌شدم و ثانیه‌ها می گذشت، باز هم دوباره به حالت قبل باز می‌گشتم و دوباره در اتاق حزن و اندوهم پناه می‌بردم، اتاقی که هیچ ایمان و باور قوی در آن وجود نداشت تا به من این قوت قلب و اعتماد به نفس درونی را هدیه دهد که من هم می‌توانم از پس تمام آرمان‌های زندگیم بر بیایم.

تنها چیزهایی که باعث می‌شد باز هم سرپا باشم و قوی بیاستم باورهای هرچند واهی خودم بوده که هر چند وقت یک‌بار در درونم می‌شکست و مجبور می‌شدم دوباره یکی دیگر را از نو بسازم. من هنوز هم زنده‌ام و هنوز هم‌ نفس می‌کشم و احساس می‌کنم تنها دروغ‌هایی که همیشه می‌شود از صمیم قلب باورشان کرد دروغ‌هایی هستند که پدر و مادر به خورد کودکشان می‌دهند؛ دروغ‌هایی که از صمیم قلب می‌توان دوستشان داشته باشی. حتی اگر این کلمات راست بوده باشند و از دهان پدر و مادر خارج نشوند، هیچ‌وقت نمی‌توانند بتی را از تو بسازند که یک پدر و یا مادر از تو می‌سازند. حتی اگر تمام دنیا بسیج شوند و شهادت دهند و به تو بگویند: "ما از صمیم قلبمان، صادقانه تو را باور داریم"، باز هم احساس می‌کنم یک جای کار می‌لنگد؛ انگار که هیچ‌چیز، هیچ‌وقت سرجایش نبوده است، مثال هیچ‌کسی که هیچ‌کس نتوانست جای خالی آن را به دلخواه پر کند...


۲۸ نظر موافقين ۱۹ مخالفين ۱

غائله

باور تو چیست، از واقعیتی که حقیقت است اما به یکباره برای تو گنگ تلقی می‌شود؛ باور تو چیست، از حرکت آخری که به نفع تو است اما به یکباره علیه تو تمام می‌شود. شاید می‌پنداری که مبادا لودگی را پیشه کار خود قرار داده‌ای که اینگونه سرنوشتی تلخ برای تو رقم خورده است؛ شاید نیز می‌پنداری که مبادا سهوا خبطی کرده‌ای که اینگونه شاه شطرنجت از یک سرباز فَکَسَنی ضربه خورده است. آری که این گونه است سوختن و تن دادن به سرنوشت تلخی که به دستان تو پاره پاره شده است؛ آری که این گونه است مردن و جان دادن با تیرِ زهرآلودی که به دستان پلید من روانه شده است. بازی را از بالا ببین تا دریابی چگونه فتنه‌ای، تو را گریبان گیر شده است؛ بازی را از سوی دیگر ببین تا دریابی چگونه قلبی، دلتنگِ دیدارِ روی تو شده است. هر چند این پایان بازی است، مردگی با حرکت آخر تو آغاز شده است؛ هر چند این شروع دیگری است، فتنه‌گر با پایان تو آباد شده است.

۱۸ نظر موافقين ۱۸ مخالفين ۰

هِق

دنیا بوی نا امنی می دهد؛ هر روز انسانی به خاطر عقب ماندگی بعضی های دیگر، در گوشه ای از این دنیای فانی جان می دهد و دست و پا می زند و کمی آنطرف تر ذهن و روح و جسم شخص دیگری را با خود به دنیایی از پلیدی می برد. هر روز بیشتر از قبل سایه سنگین بی عدالتی در گوشه ای از زندگی آدمی سیطره می افکند و کمی آنطرف تر جسمی به خاطر منفی سخن گفتن، طناب دار و چوب فلک را به بدترین شکل ممکن مزه مزه می کند. هر روز در بساط مِی نوشی و عرق خوریِ دیگری، به سلامتی خیلی ها گفته می شود و در سلامتی و غم و اندوه، دیگری جام سلامت را چشم بسته بالا می کشد. هر روز چشم های بیمارمان چشم از روز دیگری باز می کند و چشم باز کردن به امید دنیای دیگری، قلب هایمان را لبریز می کند. و من سایه ی سرد و سنگینی هستم که هر روز همانند بختک در ذهن و روح و جانِ بیمارت جان می گیرد و آنگاست که قرص های مسکن بی مهابا درون دست های بی جانت موج می زند و چراغ سبز خاموشی را درون وجودت بیداد می کند. و من در عجب از این هجوم غم انگیز احساسم که چگونه درماندگی را درون ذهن بیمارم ریشه می افکند و من، درمانده از حال خرابم اینگونه کلمات بی پایه و اساس را درون گوش خسته ات جار می زنم. آنگاست که سهراب وجودم با تلنگر دیگری از خواب بیدار می شود و دوباره سخن گفتن را اینگونه آغاز می کند: دستان سردم را چه کسی خواهد شست، چشمان خیسم را چه کسی خواهد دید، وقتی میان من و تو فاصله ای هست غریب...

۱۸ نظر موافقين ۱۵ مخالفين ۰

بیم

و من درون این سکوت، صدایی را کم دارم که تیک تاک ثانیه های از دست رفته را به خاطرم می آورد. عجول نباش، دور نشو، کمی با من بنشین؛ بنشین و با من کمی چای بنوش و قدری همانند گذشته ها با من بخند؛ زندگی در گذر است و بگذار ثانیه هایت خاطرات به یاد ماندنی شود تا بعدها روایت شب های دلتنگیمان را به ارمغان بیآورد؛ کمی با من بنشین و بگذار چای داغ و لب دوز بی بی، قدری رنگ سردی به خود بگیرد و یادمان برود دلتنگی و دلبستگی های شب های بیمارمان چه درد مضحک و احمقانه ای را با خود به همراه دارد. آسمان رو به زوال است و دلتنگی هایش را با خود به همراه دارد؛ این را از فرو ریختن برگ زردی فهمیدم که پاییز را با خود به خاطرم می آورد. هر روز آسمان جای دل های تنگمان می گرید و کمی آن طرف تر شهری را با خود به منجلاب می برد؛ هر روز می میرم و می سوزم و می گریم تا شاید قلب خداوند را کمی به درد بیآورد. بگذار تا آسمان بگرید و بگذار قلب هایمان به یغما برود، بگذار تا این دل بی تو بمیرد و بگذار فغان دلتنگیمان را به آسمان ببرد. 

هرگز از من چون کمان بر دست کس زوری نرفت

این کشاکش در رگ جانم چه کار افتاده است؟


۲۲ نظر موافقين ۱۴ مخالفين ۰

قیلوله

از طرفدارانت با همه وجودت متنفر باش، چون اونا خود خواسته کاری رو باهات می‌کنن که هیچ دیکتاتوری با هیچ  انسانی نکرد؛ اونا شربتی رو بهت می خورنن به اسم شهرت که باعث میشه به طور موقت یادت بره هر بالایی پایینی داره و اینقدر بالا و بالا می برنت که همیشه در خاطرت ثبت شده باقی بمونه که زمین سفت چه درد وحشتناکی داره!

از طرفدارانت با همه وجودت متنفر باش، چون اونا مثل دوستای خاص دوران جاهلیتت تا زمانی پا به پا کنارتن که رضایت خاطرشون رو جلب کنی، اما وقتی ناخواسته اون روزی برسه که دیگه آدم قبلی نباشی، خودخواسته با نامردی هر چه تمام، با قلم های بی رنگ توی دستشون، نقشی رو به اسم خط روی صورتت نقش میدن که همیشه در خاطرت ثبت شده باقی بمونه که در گذشته زندگی کردن چه رویای شیرینی رو می تونه برات به یادگار باقی بزاره!

عذاب واقعی رو وقتی با همه وجودت می چشی که دیگه اون آدم قبلی نباشی، اون موقع خواهی فهمید شربتی که این همه مدت با لذت هر چه تمام سر می کشیدی چطور زندگی رویاییتو با خاک و خون یکسان کرده، جوری که عطش داشتنش باعث بشه بی توجه به حال و آینده همیشه در تصوری زندگی کنی که متعلق به امروز نیست، بلکه دیروزی هستش که همیشه در ذهنت جاودانه باقی می مونه!

خیلی خنده داره وقتی ازت می پرسن: " الان چی هستی؟" و تو ناخودآگاه از خواب شیرینی که برای خودت ساختی بیرون میایی و می فهمی امروز هیچی برای به زبون آوردن نداری! اون موقع است که با همه وجودت درک می کنی که چطور قدیمی ها می گفتند: "گذشته ها خیلی وقته که گذشته!" همیشه دردمند این ضرب المثل بودم و هنوزم هستم که همیشه بهم گوشزد می کرد: "دلخوش شهرت امروزت نباش، چون هیچ کس از یک رودخانه ی خشک شده به خاطر گذشته ی پر افتخارش قدردانی نمی کنه!"

۱۲ نظر موافقين ۱۵ مخالفين ۰