ساعت نزدیکای سه نصف شب بود و رسما به مرز بیهوشی رسیده بودم؛ با اینکه خواب داشت کورم می کرد ولی نمی دونم چرا از رو نمی رفتم کامپیوترو خاموش کنم و برم بخوابم. هلک و هلک پاشدم و رفتم سمت حموم و شیر آب گرم رو باز کردم؛ توی این مدتم که آب گرم بیاد پیراهنم رو در آوردم و با یک شلوارک رفتم سمت آشپزخونه که یه سری به یخچال زده باشم. همه جا تاریک بود و لامپ اوپن تا حدودی محوطه رو پر نور کرده بود. طبق معمول یخچال رو باز کردم و یه نگاه سرتاسری از بالا تا پایین بهش انداختم و یکم خواسته هام رو سبک سنگین کردم اما متاسفانه چیز دلچسبی پیدا نکردم که نظرمو به خودش جلب کنه، پس با ناامیدی تمام بستمش و برگشتم که برم به کارام برسم. سرمو که برگردوندم یکدفعه چشمم خورد به یک چیز نارنجی رنگ! با تعجب سرمو دوباره برگردوندم و با دقت بیشتری بهش نگاه کردم؛ تقریبا چهار اینچی اندازه اش می شد و جای شکرش باقی بود که هنوزم زنده است ولی نمی دونم چرا هیچ تکونی نمی خورد؛ احساس کردم داره آخرین تلاشش رو می کنه تا بتونه زنده بمونه. سریع بدون هیچ وقفه ای دمش رو گرفتم و انداختمش توی تنگ آب؛ احساس خوبی داشتم که هنوزم می تونه زندگی کنه؛ خواستم بزارم و برم که یکدفعه دیدم برگشت و زل زد توی چشام؛ هیچ تکونی نمی خورد، فقط داشت بهم نگاه می کرد؛ شنیده بودم حافظه ماهی سه ثانیه است، پس منتظر بودم این سه ثانیه تموم شه و دوباره بره پی کاره خودش، اما نه تنها اون سه ثانیه، بلکه سه ثانیه های بعدشم گذشت ولی اون برنگشت؛ چشام زوم شد روی دهانش که به طرز عجیبی باز و بسته می شد، اینگار که داشت باهام حرف می زد! یک لحظه توی اون تاریکی وحشت منو گرفت؛ اون وقت شب احساس اینکه یه ماهی داره باهات حرف می زنه خیلی به نظرم چیز عجیبی میومد؛ احساسی که داشتم این بود که اون نمی دونست چرا، ولی می دونست که باید ازم تشکر کنه، اینگار که هنوزم توی ضمیر ناخودآگاهش زنده بودم.