بی اجازه بلندش کرده بودم؛ شاید با خود می پنداشتم که زرنگی است اما خود خوب می دانستم که همه آنها ناشی از فکر بیماری است که هیچ جوره نمی تواند حس پر از خواهش درونم را ارضا کند. شاید در نگاه اول مانند روزهای قبل شبیه به لیوان قهوه می آمد، اما آن روز به نظرم رنگی به مثال زهر و بویی بسان خیانت می داد. دین می گفت: "حرام است"، روح می گفت: "مگر نمی شنوی چه می گویم؟ حرام است" اما جسم می گفت: "آه، بیزارم از تک تکتان" و جرعه ای تلخ از آن می نوشیدم. روح می گفت:"بس است"، دین می گفت: "عذابی سخت نزدیک است" و جسم گوش هایش را می گرفت و من جرعه ای دیگر از آن می نوشیدم.


حال لیوان به نصفه رسیده است؛ بی انگیزه به آن نگاهی می اندازم؛ احساس می کنم مرز بین خلاء و قهوه، مرز بین حرص و اجبار است که بی چشم داشت از آن نوشیده ام و حال دیگر انگیزه ای برای خوردن ادامه آن ندارم. لیوان نصفه شده را به حال خویش رها می کنم چون می دانم او بسان سیب گاز زده ای است که همه او را می بینند اما کسی به آن دست درازی نمی کند. چشم هایم را می بندم و لیوان تلخ را به یکباره سر می کشم و لیوان خالی از زهر را با همه ی وجود به سمت دیوار خالی روانه می کنم. به خود که می آیم من ماندم و اتاق خالی و لیوانی که دیگر لیوان نیست، بلکه به هزار تیکه تبدیل شده است. ناخودآگاه می خندم و بار دیگر با صدای بلندتری می خندم زیرا که حال من ماندم و اتاق خالی و زهری که درون سیرابیم جولان می دهد؛ زهری که نه به نام زهر بلکه به نام دین روح خسته ام را به یکباره درون خود پاره پاره می کند.