توی زندگیم از کتاب خوندن، فقط خریدنش رو یاد گرفتم؛ نمی دونم چرا هر وقت زمان خوندن درسام می شد به طرز عجیبی مرگم می گرفت؛ آخه هیچ وقت حسش نبود؛ واقعا دلم می خواست یه چیزی یاد بگیرم اما همیشه الویت های بهتری باعث می شد که تن به اینکار ارزشمند ندم! کتاب که باز می شد جای اینکه حواسم به کتاب و درسام باشه جاش به چیزهای دیگه ای فکر می کردم؛ نمونش نقش روی فرش؛ نمونش زندگی مورچگان؛ قانون شماره دو نیوتن؛ قانون نسبیت انیشتین! یه موقع هایی هم فکر می کردم سر کلاسم و با صدای بلند واسه شاگردهای ذهنیم سخنرانی می کردم! به خودم که میومدم یک ساعت و نیمی گذشته بود و سر و تهش شاید دو صفحه کتاب خونده بودم، کتاب رو می بستم و می گفتم خب دیگه، واسه امروز بسه، خیلی وقت گذاشتم!  باقیش رو میذاشتم واسه روزی که دوباره حسم برگرده؛ حالا این حس شاید یک دقیقه دیگه بر می گشت یا اینکه اصلا بر نمی گشت! سر همین موضوع ترفندهای بسیار زیادی رو واسه اصلاح خودم به کار بردم که عنوان کردن چند موردش خالی از لطف نیست:


دوره راهنمایی بودم که تصمیم گرفتم برم خونه ی رفیقم تا محیط یه مقدار درسی شه و مجبور شیم واقعا درس بخونیم، اما این فقط شرایط رو بدتر می کرد؛ چی بهتر از بازی مفرح اتاری، دو نفرم بودیم، چه کل کل هایی با هم نکردیم، بیچاره مادرش هر دفعه با کلی غذا میومد از ما پذیرایی می کرد به خیال اینکه ما واقعا داریم درس می خونیم، البته مادر خودمم  با همین تفکر زندگیشو سر کرد، بیچاره هنوزم نمی دونه اون دوران چطوری گذشت.


یه دوره ی خاص دیگه بود که تصمیم گرفتم برم کتابخونه و اونجا درس بخونم؛ کتابخونه ای که مد نظرم بود وسط پارک بود، دیگه اونجا محیط واقعا درسی بود و بالاجبار لااقل ده صفحه ای کتاب می خوندم، اما از شما چه پنهون بعدازظهرا پارک میشد پاتوق ارازل و اوباش، آدم خوفش می گرفت بره اونجا، آخه کی از دعوا خوشش میاد؟ دنبال بهانه می گشتم که دیگه نرم اونورا که یه روز داشتم میرفتم سمت کتابخونه، حوصله نداشتم پارک رو دور بزنم، دیدم محیط خلوته از وسط چمنا رد شدم؛ آقا چشمتون روز بد نبینه، سر بلند کردم دیدم یکی با بیل داره داد و بیداد کنان میاد سمتم، باغبون بود! دو تا پا داشتم، دو تا هم قرض کردم، د ِ فرار، دیگه هم نرفتم پارک واسه درس!