به زانو به زمین نشسته ام و پیکر بی جانت را در آغوش گرفته ام؛ خون گریه می کنم و به صدای قلب پاره پاره ات گوش فرا می دهم؛ لباس از تن می درم و بدنت را پوشیده می دارم و زخم های هزار پاره ات را می کاوم و آرام بر سر و صورت خود می کوبم. می بینی جانِ دل، می بینی که چکاری با بدن بی جانت کرده اند؟ چگونه با اسب بر آن تاختند و سرت را از بدن جدا کرده اند؟ می بینی که چطور لبیک گویان سرت را بر نیزه ها افکندن و با خوشحالی هر چه تمام در سرتاسر شهر تاب داده اند و چطور این مردم ناسپاس به تو پشت کرده اند و آب را به روی لب های خشکیده ات بسته اند؟ می گویمت جانِ دل، سرت را کجای این سرزمین بی کسی جا گذاشته ای که این گونه بدن بی جانت تشنه ی چشمه باقی مانده است؟ اشک هایت را کجای این سرزمین ریخته ای که این چنین خاک له له وجودت را می کند؟ لبخندت را کجای این سرزمین مدفون کرده ای که این چنین آسمان رنگ شب به خود گرفته است و آرام در کدامین سرزمین خوابیده ای که این چنین خورشید، سرخی وجودت را نشانه ی می رود؟ 


آنگاه که شب به درازا رسید، می خوانم برایت لالایی های شبانه ام را؛ آرام بخواب جانِ دل که بی کسی هایت از چشم هیچ کسی پوشیده نیست، آرام بخواب که هیچ درختی با ذکر نامت رسیده نیست، آرام بخواب که این کشتی نجات به بهشت می رود، ستاره ای که من نشانش کردم از ذکر یا حسین پوشیده نیست...