وقتی توی یه روز بارونی دست می کنی توی موهاتو و پریشونیتو میدی به باد، وقتی دست میندازی و زیپ کاپشنتو می بندی و دستاتو می زاری توی جیبتو و چشمای خستتو می دوزی به کف خیابون، بدون داغونی؛ بدون خسته ای، بدون که دوست داری تنها باشی؛ تنهای تنها، به دور از هر کسی؛ اما وقتی کلیه هات درگیر باشه، قضیه خیلی فرق می کنه! وقتی کلیه هات درگیر باشه حتی از آغوش عشقتم می گذری و پناه می بری به دست به آب؛ وقتی وارد خونه می شی و مادرت برات آغوش باز می کنه، بیخیال آغوش مادرت می شی و شیرجه می زنی توی دست به آب؛ وقتی توی دوی ماراتن، فقط ده متر با خط پایان فاصله داری و نفر اول شدن زیر گوشت فریاد می زنه، بیخیال خط پایان می شی و هجوم میاری سمت دست به آب؛ وقتی خیابون خلوته و شخصیت بزرگی مثل دیوید بکهام تنها دو متر باهات فاصله داره، بیخیال چنین عظمتی می شی و جفت پا می پری توی دست به آب؛ اونوقت منو بعد از یک ماه دوری از خانواده، در جواب دلت واسه چی تنگ شده: "دلم برای توالت فرنگی خونمون تنگ شده" سوژه می کنن و هرهر به محاسن نداشته ما می خندن؛ حالا من زنده، تو زنده، ببینم وقتی داشتی می ریختی توی خودت و با در قفل شده دست به آب طرف شدی، اون موقع بلدی بخندی یا نه! وقتی کلیه هات درگیر باشه حتی خدا رو هم منکر می شی! لطفا با کسی که کلیه هاش درگیره شوخی نکنید، چون هیچ چیز واسه از دست دادن نداره!