شب بود؛ باران به آرامی می بارید و شیشه های معبد را خیس می کرد؛ قهرمان طبق عادت همیشگیش در کنار پنجره ایستاده بود و مثل همیشه به زوال آسمان در آن شب سرد پاییزی نگاه می کرد. سکوت همه جا را فرا گرفته بود و هیچ کس حرفی به میان نمی آورد. کاهن بزرگ که از وضعیت موجود کلافه شده بود سکوت را شکست و با حالت متشنجی گفت: این دیگر چه وضعیتی است؛ ما باید پیش از گذشته حواسمان به مردمان بیچاره باشد؛ آنها هیچ کاری از دستشان برنمی آید و همه امیدشان به ماست، باید فکر چاره ای کرد تا هر چه زودتر...

قهرمان میان حرف کاهن بزرگ پرید و با خونسردی همیشگی گفت: ما هر چی در توان داریم برای این مردم می گذاریم، این دفعه دیگر نمی گذارم که حتی یک نفر هم طعمه ی زامبی های کریه روزگار شود، ما اینجا جمع نشدیم برای یک پارتی یا خوش گذرانی، لااقل تا وقتی که وجود زامبی ها در کنار قبیله ی ما حکم فرماست هیچ جای خوشی وجود ندارد، وگرنه فردایمان را باید برای سوگواری یکی از رفتگانمان به پایان برسانیم.

دکتر که سرش در پی آخرین تحقیقاتش گرم بود و با دقت تمام دفترچه اش را پر می کرد، رو به کاهنین معبد کرد و گفت: من به تازگی به کشف بزرگی دست یافته ام، یک گیاه به نام سینگ سینگ در کوه های مرتفع بالای تپه رشد می کند که وجود این گیاه خیلی برای درمان سریع زخم ها موثر است، تنها مشکلی که اینجا وجود دارد این است که بدست آوردن این گیاه کار راحتی نیست، زیرا که در خطرناک ترین دره ها موجود رشد می کند و نیاز به یک فرد چابک برای جمع آوری این گیاهان دارویی داریم.

کاهن ین ین که برای جمع آوری چوب در دل تاریکی رفته بود، وارد معبد شد و چوب ها را در کنار در قرار داد. کاهن بزرگ رو به کاهن ین ین کرد و با تشر به او گفت: چرا اینقدر دیر کردی؟ مگر نمی دانی که زامبی ها دنبال فرصتی می گردن تا ما و مردمان ما را از بین ببرند؟ چرا اینقدر نسبت به وظایفت سهل انگاری می کنی؟ تا کی باید حواسم به بیخیالی های تو باشد؟ من آخر از دست کارهای تو دق خواهم کرد!

- چکار می کردم؟ مگر نمی بینی که هوا چطور بارانی است؟ هیچ فکر کردی چطور می توانم در این وضعیت اسفبار چوب خشک جمع آوری کنم؟ تو اگر جای من بودی تا سپیده صبح هم برنمی گشتی! پس انرژیت را برای کس دیگری نگه دار که از شدت خستگی حوصله ی شنیدن غر غرهای تو را ندارم! 

ین ین خم شد و چوبها را بلند کرد و به سمت شومینه روانه شد تا آتشی را که هر لحظه در حال خاموش شدن بود، احیا کند. دکتر هم از جایش بلند شد و رو به افراد حاضر کرد و گفت: چند لحظه برای تنفس می روم و می آیم.

چند ثانیه ای از رفتن دکتر نگذشته بود که ناگهان صدای داد و فریادهایش از پشت درهای معبد شنیده شد؛ قهرمان سراسیمه از در معبد بیرون رفت تا دکتر را از مرگ حتمی نجات دهد؛ با خروج قهرمان از معبد، زامبی دیگری با شکستن شیشه به داخل پرید و به سمت کاهن بزرگ حمله ور شد؛ کاهن بزرگ که زیر بدن سنگین زامبی در حال له شدن بود تمام زور خود را می زد تا زامبی نتواند گلوی او را پاره کند؛ در میان این کش مکش ها کاهن ین ین با چوب کلفتی که برای گرم کردن شومینه جمع آوری کرده بود محکم به پشت زامبی ضربه وارد کرد، زامبی رو به کاهن ین ین کرد و از روی کاهن بزرگ بلند شد و برای کشتن ین ین به سمت او پرید، کاهن ین ین و زامبی در کنار شومینه در حال دست و پا زدن بودند، کاهن بزرگ هم از شدت ترس مانند مترسکی خشک در جای خود نشسته بود و هیچ کاری نمی کرد؛ ین ین دست به سمت شومینه برد و خاکستری را در مشت گرفت و به صورت زامبی زد، ناگهان زامبی که از برخورد خاکستر به چشمهایش از خود بی خود شده بود، زوزه کشان از روی کاهن بلند شد و به سرعت هر چه تمام از پنجره معبد به بیرون پرید و در میان سیاهی شب ناپدید شد.

هیچکس نمی توانست وضعیت موجود را تجزیه و تحلیل کند؛ کاهن ین ین از جایش بلند شد و سراسیمه به بیرون دویید؛ بوی آزار دهنده خون تمام حیاط معبد را پر کرده بود؛ دکتر زنده بود و جراحت خیلی بدی برداشته بود و قهرمان غرورآفرین تر از همیشه روی سینه ی زامبی قربانی شده نشسته بود و به آسمان در حال زوال نگاه می کرد...


الگوی اول داستان زامبی بازی - به قلم سال 1392

پست مرتبط: