قلم چرخید و چرخید و چرخید، دنیا دست من نبود اما دور سرم چرخید، به خودم که اومدم من موندم و یه من بی ارزش، و یه کاغذ خط خطی جلوی روم که دست من نبود، اما مال تو هم نبود. یادم میاد روزایی که من برای خودم شهری بودم و قانونی داشتم، تمدنی بودم و فرمانروایی داشتم، جنتلمنی بودم و برو بیایی داشتم، اما آخرش چی؟ س مثل سکوت؛ مثل صدای شکستن قلبی که زیر پا له شد و هیچ کس نبود بگه بدرود؛ مثل صدای زمین خوردن کودکی که شکست و هیچ کس نبود بگه کی بود؛ مثل سقوط سرو بلندی که یک زمان آرزوی خیلی بود اما هیچ کس نبود بگه چگونه بود؛ مثل سنگینی نگاهی که لرزید و لغزید و شکست، غروری که یک زمان شکایت خیلی بود، اما آخرش چی؟ یادم میاد روزی رو که خط خطی کردم اسمتو روی کاغذ زمان، دلم می خواست این تو باشی که همیشه می مونه برام؛ بهم گفتی تو مال منی، زندگی بدون تو یعنی کشک؛ بهت گفتم تو مال من نیستی، مال رو می ذارن گوشه‏ ی اتاق، سال به سال خاکشو می گیرن؛ تو هستی منی، تو زندگی منی، تو وجود همیشگی منی؛ اما آخرش چی؟

نقاب می ذارم روی صورتم که نبینی چی شدم، نبینی توی این جوونی چطوری پیر شدم؛ زندگیم سوخت و تمدنم سقوط کرد و زندگی ازم ساخت یک آنارشیسم محض و بدون قانون؛ سال هاست که دلم هزاران بار فتح شده، اون شهری که آرزو بود کی گفته مثل قبل شده؛ گذشته گذشت و این دل بی وجود شد، اون منی که من کردمش ناخواسته نیست و نابود شد.