بچه که بودم فکر می کردم زندگی یعنی رفاقت، یعنی دوستی، یعنی صمیمت، یعنی تو خیابون راه بری و دستتو بزاری روی دوش بهترینت و تا آخرین نفس توی همه چی پشتش باشی؛ فکر می کردم رفاقت یعنی داشتن یه سنگ صبور، یه هم دم، یه پشت، یه کسی که میشه بهش اعتماد کرد و کنارش بود اما هر چقدر که سن بالا رفت و تجربه بیشتر شد، فهمیدم زندگی یعنی همه اینها کشک!


اونجا بود که فهمیدم زندگی یعنی خانواده، یعنی پدر، یعنی مادر، یعنی کسایی که جوونیشونو پات گذاشتن تا یه روزی به اینی که هستی برسی؛ یعنی کاری رو بکنی که اونا برات کردن، زحمتی رو بکشی که اونا برات کشیدن، خدمتی رو بکنی که اونا برات کردن، یعنی بشی یه فرزند صالح و سالم و اونا با همه وجودشون بهت افتخار کنن و تو از این افتخار لذت زندگی رو ببری، اما هر چی سن بالاتر رفت و موها سفیدتر شد فهمیدم زندگی حتی مجال لذت زندگی با اون ها رو هم بهت نمیده؛ اول پدر، بعد مادر و من باز دوباره تنها شدم.


اونجا بود که به عمق بزرگی خانواده پی بردم؛ فهمیدم خانواده فقط پدر و مادر نیست، شامل همسر و فرزندم میشه؛ پس اینبار بیشتر از قبل و تواناتر از همیشه روی آخرین چیزی که برام مونده بود وقت گذاشتم؛ بچه ها بزرگ شدن، مدرسه رفتن، دانشگاه رفتن، عاشق شدن، ازدواج کردن، بچه دار شدن و من در این دوران بیشتر از قبل از لذت موفقیت اون ها لذت می بردم، اما هر چقدر که سنشون بالاتر و سرشون شلوغ تر شد دیگه بچه های خواستنی قبل نبودن، خواستنی بودن اما سرگرم زندگی خودشون بودن، دیگه کم پیش میومد که بهمون سر بزنن و حالی ازمون بپرسن، دیگه کم کم داشتم به این حقیقت می رسیدم که زندگی یعنی همسر، یعنی کسی که با همه وجودش پا به پای همه دارا و ندارهات موند و پشتت رو خالی نکرد، کسی که با همه خنده هات خندید و با همه ی گریه هات گریه کرد و سعی کرد به هر نحوی که شده بهت بفهمونه که چقدر دوستت داره و به هیچ وجه حاضر نیست هیچ چیزی رو با تو عوض کنه، به راستی که زندگی همین بود و من سخت ازش غافل بودم.


عمر به تندی می گذشت و زمان ثانیه های تکراری خودشو سپری می کرد؛ دیگه هر دومون پیر شده بودیم و مثل قدیما چابکی همیشگی رو نداشتیم، اما با وجود این ناتوانی ها، باز هم خوشحال بودم، چون اونو کنارم داشتم. هر روز صبح با هم پیاده روی می رفتیم و هر روز عصر توی کافه ی مورد علاقمون قهوه سفارش می دادیم، کتاب های مورد علاقمونو ورق می زدیم و سر موضوعات چرت و پرت با هم جر و بحث می کردیم و سر کدوم شبکه برنامه دیدن توی سر و کله هم می کوبیدیم! قهر و آشتی توش زیاد بود اما مزش به همین قهر و آشتی ها بود! اما هر چه که بود زندگی مجال بودن با اونم بهم نداد و من اینبار سخت تر از همیشه تنها شدم.


تنهاتر که شدم فهمیدم زندگی یعنی یه کس، یعنی نفس، یعنی خودم، یعنی خدا، یعنی تمام اون چیزی که تمام عمرم ازش غافل بودم؛ عمر بیشترش رفته بود و زمان آلارم های آخر مسیرشو به رخم می کشید، نه وقتی بود و نه توانی، اما می شد یه کارهایی کرد، اونجا بود که فهمیدم زندگی یعنی خدام، یعنی خودم، یعنی خانوادم، یعنی همسرم، یعنی فرزندانم، یعنی مردمم، یعنی کشورم، یعنی تمام چیزهایی که داریم و ازش غافلیم، یعنی تمام چیزهایی که داریم و ازش فرار می کنیم، یعنی... لحظه های آخر بود و یه جورایی درک آخرم از زندگی، دیگه توان هیچ کاری نبود، روی تختم خوابیده بودم و دور تا دورم خانواده و مردمم رو می دیدم؛ لحظه های آخر بود و نفس های آخر زندگیم، آخره آخر، و با یه لبخند آخرین چیزی که از ذهنم گذشت این بود: "زندگی فقط یه چیزه، فقط یه چیز، خوشنودی خودش و بس!"