از اونور...

از اونجایی که ما از سیستم چهار چهار دو، بهره می بریم، همین سیستم درست توی بهشت واسه ما اتفاق افتاد! یعنی قبلا زمین دلمون رو زده بود، الان به جایی رسیده بودیم که نمی دونستیم بهشت رو کجای دلمون جا بدیم! یعنی یه چیز مسخریا! یکی نبود به ما بگه آخه بشر، نونت کم بود آبت کم بود، این دیگه چی بود زد به سرت! از اون طرفم دلمون نمیومد این حوری های بهشتی رو رها کنیم، نکه ما چهره ی خیلی دلبری بودیم اونور و سینه چاک زیاد داشتیم و این حرفا، کلا نگرانشون بودیم که بدون ما میخوان چطوری روزگار رو سر کنن، منم دلسوز، اصلا یه وعضی! 


گفتم چیکار کنم چیکار نکنم، لااقل باهاشون صحبت کنم شاید راضی شدن باهام بیان زمین، لااقل یکیشونم میومد، واسه من یکی بس بود! از قضا یه روز با شهین و مهین و حوری و پوری و اقدس و نسرین و سیمین و پری و دخترای بالا محل و پایین محل، دور همی نشسته بودیم و اینها (البته فکر نکنید ما آدم دختر بازی بودیما، نه، کلا سیستم اونور اینطوری، حالا برید اونور کنترل دستتون میاد)، داستان فرار از بهشت رو پیششون بازگو کردم، دیدم نه گذاشتن نه برداشتن زارت همشون پاشدن رفتن! آقا ما رو میگی چنان احساس دماغ سوختگی کردیم اون لحظه که اصلا...! منم که نمی تونستم تنهایی از بهشت برم، یعنی اصلا هیجان نداشت! اصلا هیجان و یارش! به خدا که! منم که اصلا تک خوری و این حرفا تو کتم نمی رفت، دیگه بالاجبار دنبال یکی می گشتیم که آویزونش بشیم و دیگه...!


یه بیست چهار ساعتی نشستیم فکر کردیم چیکار کنیم چیکار نکنیم و اینها، کلا حوری موری رو که ازشون قطع امید کرده بودم، کدیموس خاک تو سرم که آخر عمری خودشو دار زده بود، کلا پاش توی جهنم گیر بود، از اینورم ایگنوتیوس هم چون به مرگ طبیعی رفته بود و اینها کلا تکلیفشم با خودش معلوم نبود، آخرین باری هم که از بچه های بالا ازش خبر گرفته بودم ، شنیده بودم که می گفتن: هنوز مشخص نشده کدوم وری و پاش توی برزخ گیره، اون که دیگه اصلا حرفش نبود! تا اینکه یه روزی اسم یه بابایی یادمون اومد که بچه ها بهش میگفتن بیدل آواز خوان، یه فردی بود که تقریبا میشه گفت هم دوره بودیم، ولی خوب چون من سرم پی حوری و اینها گرم بود کلا افتخار آشنایی رو باهاش نداشتم، گفتم لااقل برم مخ اون رو بزنم شاید یارو راضی شد با ما همراه شه... [ادامه دارد...]


یادگاری از انجمن جادوگران، رول چهارم، قسمت دوم - به قلم سال 1392

پست مرتبط: