کم حرف بود اما توی چشماش که نگاه می کردم، نگاهش پر از حرف بود؛ بهش گفتم پشیمون نیستی؟ من جای تو بودم روزی صد بار خودمو لعنت می فرستادم؛ کاری که تو کردی کم نبود، اما، کیه که قدر تو رو بدونه آخه. دمیدی تا همه چی رو به راه شه و ملت به خودشون بیان، اما یه مشت از خودراضی دنیا رو احاطه کردن؛ دمیدی تا وجدانشون رو قاضی کنن و اصلاح شن، شدن بی مدرک قاضی و قضاوت گر دیگران؛ دمیدی تا بهترینت بخشی از وجود خودت باشه اما خواسته یا ناخواسته تو زرد از آب در اومد؛ دمیدی تا دنیا با ذات پاکت پر بشه از صلح اما... چه باید گفت؛ یک نگاه خسته بهش انداختم و گفتم احساس می کنم زندگی نه تنها با تو، حتی با آدماشم سر ناسازگاری داره؛ هر چی ما طلب کردیم، برعکسش اتفاق افتاد؛ نمی دونم کجای کارت ایراد داشت اما هر چی سبک سنگین می کنم یه سری چیزا جور در نمیاد؛ احساس می کنم یه جای کار واقعا می لنگه و هیچی سر جای خودش نیست. نمی خوای تمومش کنی؟ دروغ نگم حتی بوی گندش، من رو هم داره خفه می کنه.


داشت می رفت صداش کردم و برای چند لحظه برگشت، بهش گفتم: "نه بهشتت رو می خوام نه جهنمتو، نه دنیاتو می خوام نه آخرتتو، من فقط تو رو می خوام، می دونم خواسته ی زیادیه اما، خمیر بی مایه فطیره، حتی بهشتم بدون تو صفایی نداره!"